Koningin Victoria van Engeland




Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Geboorte


Koningin Victoria wordt op 24 mei 1819 in de Dining Room op Kensington Palace geboren als dochter van Edward Augustus van Kent (1767-1820)
en Prinses Marie Louise Victoire von Sachsen-Coburg-Saalfeld (1786-1861). Edward, hertog van Kent, was de vierde zoon van George III.

Het lijkt een vreemde keuze om geboren te worden in de Dining Room, maar hier zou warm water gemakkelijker uit de keuken kunnen worden opgewekt.
Ongewoon voor de tijd, werd ze ter wereld gebracht door een vrouwelijke arts, Charlotte Heidenreich von Siebold.
Deze zelfde arts hielp ook bij de bevalling van Victoria's eerste neef, later echtgenoot, Prins Albert.

Op 24 juni 1819 is Victoria gedoopt in de Cupola Room op Kensington Palace en kreeg ze de volgende namen: Alexandrina Victoria.


Foto: Royal Collection Trust/ © Her Majesty Queen Elizabeth II

Troonopvolging


Op het moment van haar geboorte trad Victoria's oom, de Prins van Wales, op als Regent in de laatste fase van de psychische ziekte van zijn vader
Koning George III. In 1818 was Koning George III doof, blind en krankzinnig. George III had 56 onwettige kinderen bij minnaressen die allen nooit
de troon zouden kunnen bestijgen. Op 29 januari 1820 overlijdt Koning George III en komt Koning George IV op de troon.
George IV was een onaangename en niet intelligente man.

Tegen 1818/1819 dreigde een opvolgingscrisis. In 1817 Prinses Charlotte, de enige dochter van George IV, bevallen van een doodgeboren zoon
en gestorven, zodat twee generaties erfgenamen van de troon in één tragische klap werden uitgeroeid. Dit leidde tot een wanhopige 'babyrace'
tussen ongehuwde broers van de koning om een legitieme erfgenaam te produceren.

Edward, Hertog van Kent, de vierde zoon van George III, huwde haastig met een Duitse weduwe, Marie Luise Victoire, douairière Hertogin van Leiningen.
Ze had twee kinderen uit haar vorige huwelijk, één daarvan was Prinses Feodora die Victoria's geliefde halfzus werd.
William, hertog van Clarence (later William IV) verliet zijn minnares om te trouwen met Prinses Adelaide van Saxe-Meiningen.

Marie Luise Victoire werd geboren in Coburg op 17 augustus 1786 in het Heilige Roomse Rijk van de Duitse Natie. Ze was de vierde dochter en het
zevende kind van Franz Frederick Anton, hertog van Saxe-Coburg-Saalfeld en gravin Augusta van Reuss-Ebersdorf. Een van haar broers was Ernest I,
hertog van Saksen-Coburg-Gotha (vader van Prins Albert), en een andere broer, Leopold (Koning Leopold 1 van België), trouwde in 1816 met
Prinses Charlotte van Wales, de enige legitieme dochter van de toekomstige Koning George IV, en erfgename vermoedelijk voor de Britse troon.

De Hertog en Hertogin van Kent woonden in Amor Bach in Beieren. De hertog van Kent en zijn zwangere hertogin snelden op 28 april 1819 terug naar Engeland,
waar hun dochter werd geboren in Kensington Palace. Hun baby dochter, Alexandrina Victoria, nam haar plaats in als potentiële erfgenaam van de troon.

Opvoeding


De Hertogin van Kent, haar moeder, gaf Victoria 6 maanden lang borstvoeding, wat erg ongewoon was in die tijd. Tijdens haar eerste paar maanden was
Victoria omringd door liefde en luxe. De plotselinge dood van haar vader aan een longontsteking in januari 1820 in hun verblijf Sidmouth in Devon,
toen Victoria slechts 8 maanden oud was, en de massa van schulden die hij achterliet, veranderde alles. Haar moeder bevond zich in moeilijke omstandigheden.
Koning Leopold I van België kocht de Hertogin van Kent vrij met behulp van lijfrente en waardoor ze mocht kunnen blijven wonen in Kensington Palace.

De stalmeester van haar overleden echtgenoot, Sir John Conroy, beweerde dat hij door de Hertog was gevraagd om voor de Hertogin te
zorgen en prominenter te worden in de levens van de Hertogin en Victoria.

In de 19de eeuw stierven er ongeveer 150 baby’s bij de geboorte. Mazelen, kinkhoest, roodvonk en cholera waren de ziektes bij kinderen waardoor
ze vaak de leeftijd van 5 jaar niet haalden. Ook kregen zuigelingen opium om ze te laten stoppen met huilen, met als gevolg dat ze geen eetlust
meer hadden en dus uitgehongerden.

Als kind was Victoria een sterk, mollig en gezond kind. Verder was ze opvliegend en opstandig. Als meisje had ze alles, behalve echte vrienden.
In 1828 huwde haar halfzuster Feodore. Vanaf dat moment was zij alleen omringd door volwassenen. Op 11 maart 1830 bladerde ze in Tables of the
Kings and Queen of England en ontdekte zo dat zij zelf derde in lijn was voor de troon. Drie maanden later stief haar oom Koning George IV op 26 juni 1830.
Toen kwam Koning William IV op de troon.


Foto: Victoria, Duchess van Kent met Prinses Victoria in 1821 door Sir William Beechey / Royal Collection Trust/ © Her Majesty Queen Elizabeth II

Victoria’s opvoeding verliep volgens een vast patroon. Na het ontbijt ging ze tot 10.00 uur naar buiten. Ze maakte een rit op haar ezel of reed met
haar kleine ponywagen in de tuinen van het paleis. De daarop volgende twee uur kreeg ze les van haar moeder geassisteerd door Lehzen. Om 14.00 uur
werd er een eenvoudige lunch geserveerd, die weer gevolgd werd tot lessen tot 16.00 uur. Daarna ging ze naar buiten voor wat beweging. Om 19.00 uur
volgde een eenvoudige maaltijd. Om 21.00 uur moest ze stipt naar bed.

Vanaf haar vierde jaar had haar moeder de eerwaarde George Davys in dienst, een geduldige en milde man, die de geestige jonge prinses spellingles
gaf tot ze de troon besteeg. De heer Stewart van de Westminster School bracht Victoria les in schrijven en rekenen. Mevrouw Bourdin gaf haar les
in dans en houding. Meneer Bernard Sale van de Koninklijke Kapel gaf haar muziekles. Richard Westall van de Koninklijke Academie gaf haar
schilder- en tekenles. Daarnaast kreeg ze Franse en Duitse les, later Latijn en Italiaans.

In 1835 kreeg Victoria zanglessen van Luigi Lablache, een Italiaanse operazanger van Franse en Ierse afkomst. Victoria was een intelligente leerling
die hield van alchemie en niet dol was op Latijn en anatomie. Victoria was als elfjarige bedachtzaam en welgemanierd. Erg gevoelig, maar ook impulsief
en gul en eigenwijs.

Feestdagen en vakanties werden tussen 1820-1830 doorgebracht in Ramsgate en andere badplaatsen. Ook ging Victoria vaak met Feodora naar haar
oom Koning Leopold I van België. Victoria’s Duitse oma Augusta van Saksen-Coburg-Saalfeld hield van Victoria maar was wel bang dat Victoria
een beetje te veel at en bijna ook altijd wat te snel.

In februari 1828 trouwde Feodora met Prins Ernest I, Prins van Hohenlohe-Langenburg, en kreeg 6 kinderen met hem.

Koning William gaf opdracht om Victoria les te geven in hof en ceremoniële etiquette en haar te trainen in gedrag
en sociale vaardigheden door de Hertogin van Northumberland en Barones Louise Lehzen.

Victoria kreeg af en toe de dochter van John Conroy op speelbezoek maar haar grootste tijd bracht ze alleen door met haar poppen: houten poppen,
papieren poppen, poppen van leer en dure wassen poppen uit Berlijn: in totaal 132 stuks. Barones Lehzen was Victoria’s beste maatje.
Haar andere geweldige vriendin en bondgenoot was haar kleine hond, Dash. Soms kleedde ze hem in een kleine broek aan.
Barones Lehzen maakten samen met Victoria kostuums voor Victoria's verzameling poppen en Victoria schreef verhalen.

In januari 1833 deed John Conroy de Hertogin van Kent een King Charles Spaniël cadeau met de naam Dash. Binnen een maand was het Victoria’s hondje geworden.
Op 20 december 1840 overleed Dash, 9 jaar oud. Na Dash volgde Sharp – een collie, Noble - de favoriete collie van de koningin, Hector - een hert hond,
Marco - dat was de eerste van haar vele Pomeranians, Turi – Pomeranians, Islay - een Skye terriër, Nero - een windhond, Eos - een windhond die
Prins Albert meegenomen heeft vanuit Duitsland, Waldemar de teckel.


Foto: Edwin Landseer / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Edwin Landseer / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Victoria hield een poppennotitieboek bij van wie ze het had gekregen, wat de naam van de pop was, wie de kleertjes had gemaakt – zij of Lehzen.
Victoria’s favorieten waren de eenvoudige houten, beweegbare popjes van 10 tot 20 cm met ‘kleine, scherpe neusjes en felrode wangetjes’ die in
haar poppenhuis paste. Toen Victoria veertien was borg ze al haar poppen op en bewaarde ze veilig in een doos, zelfs nog nadat ze de troon bestegen had.
Op haar veertiende had Victoria haar eerste Koninklijke Bal.

Victoria beweerde later dat ze zich eenzaam en onderdrukt voelde tijdens haar jeugd in Kensington Palace.

De Hertogin van Kent, wiens Engels slecht was, werd steeds meer afhankelijk en leunde steeds meer op de hulp van de stalmeester van haar overleden echtgenoot.

John Conroy was ambitieus en controlerend en zag een kans om zijn invloed in het koningshuis te vergroten. Als Victoria de troon zou erven voordat
ze 18 was, zou de hertogin Regent worden. Zijn plan was om de hertogin en Victoria onder zijn controle te brengen.

Hij stelde een reeks strenge regels op die bedoeld waren om de macht en positie van de moeder van Victoria te versterken,
die niet populair was in de bredere koninklijke familie. Deze regels werden bekend als het Kensington 'Systeem'.
Dit betekende dat Victoria relatief geïsoleerd opgroeide in Kensington Palace, hoewel ze constant onder toezicht stond,
zelfs niet in staat was naar beneden te lopen zonder iemands hand vast te houden voor het geval ze viel.

Het 'Systeem', zoals het werd genoemd, klinkt nogal wreed. Victoria kreeg een afkeer van Conroy en zijn poging om haar onder controle te houden.
Het systeem werkte echter in haar voordeel. Omdat ze zelden aan het hof was, werd Victoria niet geassocieerd met haar voorgangers - haar
impopulaire ooms George IV en William IV.

Victoria beschreef haar jeugd als eenzaam en ongelukkig, maar onderzoek door curatoren van Historic Royal Palaces suggereren dat
Victoria in haar latere leven haar jeugd slechter heeft herinnerd dan deze in werkelijkheid was.

Er is bewijs dat haar moeder van haar hield; Victoria genoot van uitstapjes naar de zee, het theater en haar geliefde ballet.
Het werd echter problematische verwennerij. Victoria gaf zelf toe dat ze verwend was en ‘heel erg verwend werd door iedereen’.


Foto: Richard Westall / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Nadat vast stond dat Victoria Koning William zou opvolgen had de Hertogin van Kent geregeld dat er koninklijke tournees door het
land kwamen zodat het volk Victoria zou leren kennen. Ze schreef de vele indrukken van deze reizen op in haar dagboeken. Een van haar
eerste reizen door het Zwarte Land schokte haar. 'Het land is erg verlaten ... overal rokende en brandende kolenhopen, vermengd met
ellendige hutten en karren en kleine, haveloze kinderen.' Echter werden op den duur de reizen te vermoeiend voor haar en liep ze een
ernstige vorm van tyfus op, door hulp van Lehzen en de artsen kwam ze er weer boven op.

Toen Victoria 16 jaar was, was ze uitgegroeid tot een jonge vrouw. Na mate ze ouder werd, werd ze slanker. Ze gaf weinig om haar uiterlijk.


Foto: Alexandre-Jean Dubois Drahonet / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Op 21 augustus 1837 tijdens het verjaardag diner van Koning William IV zei Koning William IV plotseling dat als hij overlijdt Victoria dan
op de troon kwam (de vader van Victoria was inmiddels al overleden). De moeder van Victoria werd dan geen regentes zoals John Conroy graag had gewild.
Tussen moeder en dochter werden de ruzies om de erfopvolging steeds erger.

Toen haar oom de koning eindelijk bij de dood leek te zijn, waren haar aanhangers opgetogen over het
vooruitzicht van een nieuwe start voor de monarchie. Ze werd gepresenteerd als 'The Nation's Hope'.


Foto: Sir George Hayter / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Victoria wordt Koningin


Koning William IV werd in mei 1837 ernstig ziek en was toen ook al doof en begin juni 1837 werd duidelijk dat hij niet lang meer te leven had.
Op 20 juni 1837 sterft Koning William IV om in de vroegere uren van de dag. Op 20 juni 1837 werd Victoria om 6.00 uur gewekt door de heer Conyngham
(de Lord Chamberlain) en de Aartsbisschop van Canterbury om te horen dat ze koningin is geworden.


Foto: Henry Tanworth Wells / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Victoria kleedde zich die dag in een zwarte rouwjurk, ter ere van haar oom. Wanhopig om zich los te maken van haar
moeder en Conroy, koos de 18 jarige kalm om haar eerste publieke optreden alleen te doen.

Ondanks dat ze fysiek klein was, maakte haar zelfverzekerde manier grote indruk op de mannen die waren verzameld tijdens de bijeenkomst
van de Toetredingsraad in de Red Saloon in het paleis. Zoals de Hertog van Wellington beschreef, 'ze vulde niet alleen haar stoel,
ze vulde de kamer.' Victoria beëdigde haar ooms en de leden van het Kabinet en de Geheime Raad. Hierna las zij haar allereerste verklaring voor.


Foto: David Wilkie / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Victoria gaf opdracht om haar bed uit het vertrek van haar moeder te laten verwijderen. Victoria verwijderde John Conroy uit haar
hofhouding, die zich als privé secretaris van de nieuwe koningin zag, die later in 1841 naar het platteland verhuisde.

De jonge koningin stond om 8.00 uur op. Las in de bijbel en schreef rapporten tot 10.00 uur voor het ontbijt. Ze zag de ministers
van 11.00 tot 13.30 uur tot de lunch. Na de lunch reed ze een stevige rit te paard. Wanneer er tijd over was handelde de overige
post af. Het diner was om 20.00 uur.

Victoria was stellig in haar meningen. Victoria organiseerde veel diners, bals en recepties op Buckingham Palace en Windsor.

Victoria gaf opdracht voor de verhuizing van haar hofhouding naar Buckingham House wat ze later omdoopte tot Buckingham Palace.
Op 13 juli 1837 ruilde ze Kensington Palace in voor Buckingham Palace, later kreeg ze een hekel aan Buckingham Palace
door de slechte ventilatie en rokende schoorstenen

In haar eerste jaar als Koningin kwam de beweging onder de arbeidersklasse opgang voor democratie en tegen corruptie. De Telegraaf en de
spoorlijn tussen Manchester en Birmingham werden in het leven geroepen.

Op 28 juni 1838 vond de kroning van Victoria plaats in Westminster Abbey. Het was een 5 uur durende ceremonie.
Voordat ze in de kroningsstoel ging zitten om de bol, de scepter en de ring te ontvangen, de symbolen van het koninklijk gezag,
was ze gekleed in de supertunica, een geborduurd gewaad gemaakt van gouden stof. Een heleboel mensen waren naar Londen gevlogen,
zodat de straten vol stonden met toeschouwers, allemaal gretig om een glimp van de jonge koningin op te vangen. In het begin was ze
angstig maar naarmate de rit in de koets voortduurde, vervaagde haar angst. De kroon die Victoria droeg was niet de oude, drie kilo zware
van haar voorgangers, maar een veel kleinere kroon, die speciaal voor haar vervaardigd was. Op de kroningsdag waren de theaters gratis toegankelijk.
Er waren diners en gigantische vuurwerkshows.


Foto: Charles Robert Leslie / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Sir George Hayter / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Sir George Hayter / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Thomas Sully / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Press Association / https://twitter.com/RoyalFamily


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Het inkomen dat Victoria ontving van de staat gaf haar de mogelijkheid om de schulden van haar vader af te lossen.

In haar eerste jaar als vorst zette Victoria nauwelijks een voet verkeerd.
Mensen keken uit naar een nieuw tijdperk. Doordat ze klein van stuk was, werd ze regelmatig onderschat.

In haar eigen woorden was ze vastbesloten om goed werk af te leveren. 'Ik zal mijn uiterste best doen om mijn plicht jegens mijn land na te komen',
schreef ze in haar dagboeken. 'Ik ben heel jong en misschien in veel, hoewel niet allemaal, onervaren, maar ik ben er zeker van dat maar heel
weinigen meer echte goede wil en meer echte begeerte hebben om te doen wat geschikt en juist is dan ik. Ondanks haar goede bedoelingen, vertrouwde
de jonge koningin te zwaar op enkele belangrijke ministers, voornamelijk Lord Melbourne, en maakte enkele ongelukkige fouten in het tweede jaar van
haar regering.

Toen de buik van de hofdame van haar moeder de Hertogin van Kent, Lady Flora Hastings begon op te zwellen dacht men binnen het hof dat zij in verwachting was.
Lady Flora Hastings en John Conroy hadden vaak gezamenlijke taken en er werd beweerd dat zij een verhouding hadden. Om de verdenkingen van Victoria en haar
hofdames weg te nemen werd arts James Clark aangewezen tot een medisch onderzoek bij Lady Flora. Lady Flora voelde zich in werkelijkheid al een tijdje niet
goed en klaagde over pijn in haar zij en hevige misselijkheid. Ze stemde uiteindelijk toe met het onderzoek. Het onderzoek op 17 februari 1839 toonde aan
dat ze nog volledig maagd was. De oorzaak van Lady Flora’s opgezette buik was een tumor op de lever. Op 23 februari 1839 bood Victoria, Lady Flora excuses aan.
Eind juni 1839 was Lady Flora doodziek en leed ze veel pijn. Op 27 juni 1839 bezocht Koningin Victoria Flora op. Op 5 juli 1839 Lady Flora met de Hertogin
van Kent knielend aan haar bed. Een autopsie, op Flora’s verzoek, bevestigde dat haar lever vergroot was en dat ze kanker had. Het had de populariteit van
Victoria geen goed gedaan. Het leerde Victoria om niet te luisteren naar roddels en om niet mee te doen aan roddels.

Omdat Victoria te weinig afwist van de slechte leef-en werkomstandigheden, omdat ze dit nooit heeft gekend, kon ze dit ook niet goed voorstellen
en verbeteren voor haar land. Victoria’s eerste premier was Lord Melbourne. Hij was haar mentor en was haar vaderlijke figuur, hij had veel invloed
op Victoria. Zij voelde liefde voor hem en later schaamde ze zich daarvoor. Eind 1838 voelde Victoria zich een tijd lang depressief.
In 1839 werd er een wet aangenomen waardoor vrouwen de voogdij konden krijgen over hun kinderen onder de 7 jaar.
In de tijd van Koningin Victoria waren er twee politieke partijen: de Tory’s (nu de Conservatieve Party) en de Whigs (nu de Liberal Democrats).
De Whigs werden geassocieerd met de stedelijke rijken en de niet kerkelijken. De Tory’s vertegenwoordigden de adel en andere landbezitters.
Victoria was opgevoed tot een whig aanhanger.

William Lamb, 2de burggraaf Melbourne was Victoria’s eerste minister. Hij was erg op Victoria gesteld en was te vertrouwen. Hij had een moeilijk
huwelijk gehad. Zijn vrouw ging vreemd. Ze hadden een dochter verloren. Ook hadden ze een epileptische en autistische zoon.
Later wilde zijn vrouw van hem scheiden.

Koningin Victoria leerde in 1832 paard rijden. Tot haar huwelijk met Prins Albert was dit één van haar favoriete buitenactiviteiten. Ze was een
bijzonder bedreven – bijna roekeloze- ruiter. Barones Lehzen en Lord Melbourne konden met moeite Victoria bij benen op de dagelijkse ritten te paard.

De productie- en textielindustrie bloeide op. Evenals de komst van de ijzer- en kolenindustrie. De stoomlocomotieven en de stoomboten kwamen op.
Ook werd de gasverlichting geïntroduceerd. Er was veel armoede en daarover schreef Charles Dickens. Victoria las de romans van Charles Dickens en
schrok van de verschrikkingen die Oliver Twist over de uithongering in werkhuizen en scholen schreef. Victoria wilde hier met Lord Melbourne over
praten, maar hij weigerde. De armen hadden te maken met lange werkdagen, slecht eten en ze woonden ook nog eens in overvolle, onhygiënische woonruimtes,
waardoor ze constant werden blootgesteld waren aan ziektes.

De nieuwe Armenwet in 1834 maakte een einde aan alle financiële ondersteuning van armen en voerde een systeem van Werkhuizen in.
In de Werkhuizen werden de mensen er vernederd en was het erg ellendig.

Regelmatig gaf Victoria geld uit aan goede doelen en bezocht ze instituten die haar aanspraken. Een van de eerste liefdadigheidsinstelling die ze
steunde was de Children’s Friend Society. De leefomstandigheden van de instelling was niet bepaald goed en na onderzoek en negatieve berichten
in de pers werd in 1841 de instelling opgeheven.

De trein zou het vervoer per postkoets al gauw gaan overnemen. In juli 1938 werd in Euston een nieuw station gebouwd. In september 1838 kon de
Grand Junction Railway Compagny de spoor verbinding tussen Birmingham en Londen openen. In 1841 was het spoornetwerk ver genoeg ontwikkeld om
betalende passagiers te kunnen vervoeren. Dit begon met de Great Western Railways, die een verbinding tussen Londen en Bristol aanbood.

Door de spoorwegen kon de post via de trein en hoefde niet meer via de postkoetsen. In november 1838 kreeg Victoria het genoegen om de eerste
zelfklevende postzegels te plakken op een poststuk, met haar afbeelding, wereldwijd de eerste in zijn soort.

In mei 1838 werd een People’s Charter (Volkshandvest) opgesteld waaruit de chartistenbeweging ontstond, die bestond tussen 1838 en 1860.
Er waren vaak protesten. De belangrijkste eis van het handvest was de invoering van het algemeen kiesrecht voor mannen boven de 21 jaar.


Foto: Press Association / https://twitter.com/RoyalFamily


Foto: Press Association / https://twitter.com/RoyalFamily

Deze opmerkelijke jurk, gedragen door Koningin Victoria in 1851, werd ontworpen om kostuums te weerspiegelen aan het hof van Charles II,
bijna 200 jaar eerder. Het lijfje is versierd met zaadparels, terwijl het kant rond de schouders zorgvuldig is gekopieerd van 17e-eeuws
Venetiaans naaldpunt met verhoogde punt en waarschijnlijk in Ierland is gemaakt.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II / https://www.instagram.com/royalcollectiontrust/


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II / https://www.instagram.com/royalcollectiontrust/


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II / https://www.instagram.com/royalcollectiontrust/


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II / https://www.instagram.com/royalcollectiontrust/

Hobby’s Koningin Victoria


Koningin Victoria was een fervent amateur-kunstenaar en kreeg vanaf haar jeugd les in tekenen en schilderen. Haar output was productief, met meer
dan 4.000 van haar tekeningen, aquarellen, etsen en litho's nog steeds in de collectie, geproduceerd meer dan 60 jaar van haar bewind. Koningin
Victoria was ook een fervent dagboekschrijver en briefschrijver en haar interesse in kunst en kunstenaars gedurende haar hele leven blijkt uit
het uitgebreide archief van haar geschriften.

Koningin Victoria's verzameling en inbedrijfstelling van hedendaagse Britse en Europese kunst en fotografie bloeide op in samenwerking met haar echtgenoot,
Prins Albert. Hun gezamenlijke patronage van kunstenaars, ambachtslieden en beeldhouwers droeg bij aan een roemrijk tijdperk van kunst in Groot-Brittannië.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

De Engelse Hofhouding


De Lord Chamberlain was de belangrijkste functie binnen de hofhouding. Hij ging over het huishoudelijk personeel dat bovengronds werkte
en dat serveerde of dienst had tijdens ceremonies en officiële functies en over de ambachtslieden die het interieur van de paleizen onderhielden.

De Lord Steward stond aan het hoofd van de huishouding die beneden werkten in de keukens, de voorraadkamer,
de bijkeukens, de bergruimtes en de washokken van het paleis.

De Master of the Horse was verantwoordelijk voor het onderhouden van de rijtuigen, in instrueerde de koetsiers en
organiseerde de stalling van en zorg voor de paarden. Ook de stalmeesters vielen onder zijn gezag.

Het onderhoud van de paleizen en het land eromheen behoord tot de afdeling Office of Woods and Forest.

Daarnaast waren er nog artsen, chirurgen, apothekers, beeldhouwers, schilders, kapelaans, fotografen, musici, tandartsen, inwonende
rattenvangers en schoorsteenvegers in dienst. Ook waren er kamerheren, bewakers, adjudanten, lakeien, pages en militair personeel.

Omdat er door de leidinggevenden niet goed onderling werd overlegd waren er voortdurend misverstanden.

De Mistress of Robes was verantwoordelijk voor de samenstelling van de werkroosters voor het totale aantal van 26 hofdames in
dienst van Koningin Victoria. Daarnaast had Victoria een garderobe dienstmeisje en een kamenierster.

De kamers van de hofhouding waren op last van Victoria slecht verwarmd, daarom wilden veel leden van de hofhouding vaak een
stevige wandeling maken, maar dat werd door Lord Melbourne verboden.

De hofdames en kamerheren aten altijd in gezelschap met de Koningin en daarna werden ze gevraagd om in de avond te blijven om haar gezelschap te houden.

Sinds Victoria op de troon zit, neemt het Britse Hof het naleven van het protocol nog serieuzer dan daarvoor. Victoria hecht waarde aan hofetiquette.

De eerste drie jaar genoot Victoria na jaren van isolatie van haar vrijheid. Ze omringde zich zelf de eerste drie jaar met mensen die ze leuk vond.

Gescheiden mensen werden niet toegelaten tot het hof, net zo min als niet adellijke echtgenotes van adellijke personen.

De belangrijkste hof ceremonies vonden plaats in het Londense seizoen, dat liep van mei tot juli.

Bij de Levées moesten de heren een militair uniform dragen. Als ze die niet hadden moesten ze een donkerrode pandjesjas dragen met een kniebroek,
een geborduurd vest van wit of crèmekleurige zijde en een kanten overhemd met ruches en lange witte zijden kousen. Daarbij dienden de heren een
zwaard te dragen een steek met randen die met gouddraad zijn afgezet. De heren moesten op de linkerknie knielen en de hand van de Koningin lichtjes kussen.

De Drwaing Rooms was voor Koninginnen of echtgenotes van Koningen. Jurken van de nieuwste mode waren een pre. Kanten hoofdsluiers of struisvogelveren
was de regel. Verder droeg men schitterende juwelen. Victoria woonde de Drawing Rooms niet bij in staatierobes maar in een rode japon met het insigne
en grootlint van de Orde van de Kousenband en op haar hoofd een diamanten tiara.

Prins Albert



Foto: William Edward Kilburn / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Prins Albert (volledige naam Prins Franz August Karl Albert Emanuel) is geboren op 26 augustus 1819 als de jongere zoon van Ernest I,
Hertog van Saxe-Coburg-Saalfeld (later Saxe-Coburg-Gotha, (2 januari 1784 – 29 januari 1844) en Hertogin Louise van Saxe-Coburg- Altenburg
(21 december 1800). Hij bracht zijn jeugd door in Schloss Rosenau, het landgoed van zijn ouders in de buurt van Coburg, en aan de
hertogelijke paleizen in Coburg en Gotha. Zijn ouders waren getrouwd op 3 juli 1817.

Prins Albert heeft nog een oudere broer: Ernest II, Duke of Saxe-Coburg-Gotha (21 juni 1818 – 22 augustus 1893). Ernest had vele minnaressen en minstens
drie buitenechtelijke kinderen, voorafgaand aan zijn huwelijk met Alexandrine of Baden leed Ernst aan een geslachtsziekte als gevolg van zijn vele
aangelegenheden. Alexandrine was loyaal en toegewijd aan haar echtgenoot, ondanks zijn ontrouw, en geloofde dat hun gebrek aan kinderen haar schuld was.

Het huwelijk van de ouders van Prins Albert was ongelukkig vanwege Ernest’ ontrouw en de drie buitenechtelijke kinderen. Om wraak te nemen en vanwege
eenzaamheid ging Louise ook vreemd. Na de geboorte van zijn zoons had hij genoeg van Louise en in augustus 1824 werd ze uit het paleis verbannen.
Louise kreeg St. Wendel, in het Vorstendom Lichtenberg als haar nieuwe verblijfplaats en Louise werd gedwongen haar twee zonen achter te laten.
Op 31 maart 1826 werd hun huwelijk officieel ontbonden. Op 18 oktober 1826 huwt Louise stiekem in St. Wendel met Baron Alexander von Hanstein
(later graaf van Pölzig en Beiersdrof). Op 30 augustus 1831 stierf de moeder van Albert aan baarmoederkanker. Ernest hertrouwd op 23 december 1832
met Hertogin Marie of Württemberg.

Prins Albert ontving een brede opleiding, zowel aan Florschütz als aan de Universiteit van Bonn, die hij in 1837 en 1838 bijwoont.
Prins Albert was nieuwsgierig, zelfverzekerd en had uitgesproken opvattingen. Hij toonde een aanzienlijke aanleg in de natuurwetenschappen,
talen, kunst en muziek, en zou een volleerde organist, zanger en componist worden, evenals een amateurschilder. Ook kreeg Albert een training in schermen.

In 1838 - 1839 maakte Prins Albert een rondreis door Italië, Zuid-Duitsland en Zwitserland, waarbij hij zijn schatten van kunst en architectuur
en bezoekende kunstenaarsateliers waardeerde, terwijl hij ook muziek studeerde en zanglessen volgde.

Hij richtte samen met zijn broer een natuurhistorisch museum op, schreef poëzie en zamelde geld in voor een arm gezin in hun dorp.
Van zijn moeder erfde Albert haar vrolijkheid, gezond verstand en wijsheid.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Prins Albert heeft een diepe afschuw ontwikkeld voor ontrouw binnen het huwelijk, hij wilde dit dus zelf niet doen.
Prins Albert vertoonde aanzienlijke bekwaamheid in de natuurwetenschappen, talen, kunst en muziek. Prins Albert had ook
talent als organist, zanger en componist, maar ook als amateur kunstschilder. Van 1838-1839 maakte hij een rondleiding
in Italië, waar hij kunst en architectuur ontdekte terwijl hij ook muziekstudies en zanglessen bestudeerde.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Roger Fenton / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Victoria's huwelijk met Prins Albert


In 1828, toen Victoria nog tien jaar moest worden werd er nagedacht over een goede echtgenoot, dit werd de kop ingedrukt door een artikel in The Times.
Halverwege 1830 werd er weer volop gezocht naar een kandidaat. In 1836 werd een serieuze poging gedaan door Victoria’s moeder en oom Leopold om een
geschikte man te zoeken. Een selectie van geschikte kandidaten werd op het paleis uitgenodigd. Victoria vond men alle niet goed.

Oom Leopold en de Hertogin van Kent begonnen plannen te maken om Ernest en Albert van Saxe-Coburg-Gotha uit te nodigen op het paleis.
De eerste ontmoeting tussen Victoria en Albert vond plaats op 18 mei 1836. Ze was zeer onder de indruk maar vond wel dat ze te jong was om te trouwen.

Na deze ontmoeting schreven Albert en Victoria elkaar brieven. Victoria vond dat ze beiden te jong waren en nog te onervaren om met elkaar te trouwen.
Ook vond ze Albert’s Engels niet zo goed. Oom Leopold liet baron Stockmar Engelse les geven aan Albert. In 1839 was Albert’s Engels goed genoeg.
Toch wilde Victoria nog wachten met trouwen.

Op 10 oktober 1839 bezochten Prins Albert en zijn broer Ernest op Windsor Castle Koningin Victoria op. Koningin Victoria was helemaal hotel de botel.
Albert was volwassen geworden en érg knap. Echter wilde ze niet meteen trouwen want ze vond haar leventje nu net zo prettig. Albert hield van Victoria
en wilde niet aan het lijntje worden gehouden. Op 13 oktober 1839 had ze haar mening over het huwelijk veranderd. Op 15 oktober 1839 deed Victoria een
huwelijksaanzoek aan Albert waarop hij meteen ja zei. De daarop volgende dagen gedroegen ze zich dolverliefde. Op 23 november 1839 heeft Victoria aan
de Geheime Raad bekend gemaakt dat ze in het huwelijk treed met Albert.

Het geloof van Prins Albert was een probleem: hij was orthodox luthers maar het merendeel van zijn familie was katholiek. De Anglicaanse Kerk is
protestant-christelijk. Het verbood in die tijd om met een katholiek te huwen. Deze wet is op 26 maart 2015 aangepast. Je mag sindsdien met een
katholiek huwen en tegelijk is de Salische wet afgeschaft.

Albert moest Ridder in de Orde van de Kousenband worden en een staatstoelage van 50.000 pond krijgen. De toelage werd uiteindelijk 30.000 pond
waar Victoria en Albert niet echt blij mee waren. Victoria wilde dat Prins Albert de titel Koning-gemaal zou krijgen, wat niet mocht van het parlement.
Het parlement weigerde Albert dezelfde koninklijke status te geven als Victoria en wees haar verzoek om hem in de Engelse adelstand te verheffen af.

In de weken voor haar bruiloft werd Victoria steeds zenuwachtiger. De liefde voor Albert zat diep maar dat gold ook voor haar liefde voor haar werk
en plichtsbesef. Victoria zal met Albert aan haar zijde meer werk verrichten dan ooit.

Vanuit Albert’s gezichtspunt was een huwelijk met Victoria niet slechts een kwestie van liefde, maar ook van plicht,
een missie om van nut te zijn, en iets waarbij een zekere zelfopoffering kwam kijken. Maar voor Victoria was de liefde echt alles.

Het huwelijk vond plaats op 10 februari 1840 in de Royal Chapel te St. James’s Palace. Het was de eerste koninklijke huwelijksceremonie
die werd georganiseerd met het plezier van het Londense publiek in gedachten. Ze reisde in een open rijtuig naar de Royal Chapel in het
St. James's Palace, zodat iedereen haar kon zien. Het was een indrukwekkende en eenvoudige huwelijksceremonie.

Prins Albert zag er prachtig uit in zijn uniform van Britse veldmaarschalk, met getailleerd rood jacquet en witte kniebroek.
Hij droeg het insigne van de Orde van de Kousenband in edelstenen gezet en vastgemaakt aan de twee satijnen rozetten op zijn rechterschouder,
de kousenband zelf om zijn knie gebonden.

Victoria’s trouwjurk was een witsatijnen jurk met kanten stroken, bijpassende kanten sluier en een eenvoudige krans van Oranjebloesems op het hoofd.
Ook had ze een satijnen sleep die bevestigd was aan haar middel. De jurk liet een deel van haar schouders en van haar borst vrij.

De bruidsmeisjes hadden witte rozen in hun haar en een eenvoudige witte, tule jurk ontworpen door Victoria.

Het was niet gebruikelijk om voor een bruid wit te dragen. Een keus voor wit was omdat ze dan beter zichtbaar zou zijn voor haar volk.
Ze zette met deze keuze een trend. De stof moest gemaakt worden met stof uit Groot-Brittannië. In dit geval witsatijn uit Spitalfields,
met brede stroken Honitonkant uit het plaatsje Beer in Devon over de rok en aan de mouwen. De jurk was gedecoreerd met sinaasappelbloesems
(een symbool van vruchtbaarheid) en daarbij droeg Victoria een halsketting en grote oorhangers van Turkse diamanten en een blauw saffieren
broche die Albert haar als huwelijkscadeau gegeven had. In haar eenvoudige bruidsboeketje waren mirretakjes verwerkt – het symbool van de
eeuwigdurende liefde. Het patroon van de kant was afkomstig van de Schotse kunstenaar William Dyce, de jurk zelf werd gemaakt door hof
kleermaakster Mary Bettans.

Na de sobere ceremonie was er een bruiloftsbanket. Victoria had zich toen verkleed in een andere witte jurk, afgezet met zwanendons
en had een hoed opgezet. Na het banket reden ze naar Windsor Castle. In de volgende dagen waren de geliefden erg intiem.

Het huwelijk van Victoria - de witte jurk, de rijtuigrit door de straten, het zeer openbare karakter ervan - zette het patroon voor
elke volgende huwelijksceremonie in de hoofdlijn van afkomst binnen de koninklijke familie.

Victoria kon genieten van seks wat in die tijd ongewoon was. Seks was een verplichting wat hoorde bij de huwelijks staat in die tijd.
Er werd ook geen voorlichting gegeven. Prins Albert had alleen oog voor Victoria en ging niet vreemd, wat in die tijd ongewoon was voor een man.
Het laatste wat Victoria wilde was om heel snel zwanger te raken na haar huwelijk. Echter doordat er geen voorbehoedsmiddelen waren, was heel snel zwanger.


Foto: Sir George Hayter / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Franz Xaver Winterhalter / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Historic Royal Palaces

In het begin van haar regering werd Koningin Victoria beïnvloed door twee mannen: haar eerste premier, Lord Melbourne, en daarna haar man, Prins Albert.

Victoria had vaak woede uitbarstingen die ze al sinds haar kindertijd had. Albert wilde dat ze haar emoties onder controle kreeg.
Victoria beloofde haar buiten in bedwang te houden.


Foto: Franz Xaver Winterhalter / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Franz Xaver Winterhalter / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Franz Xaver Winterhalter / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Albert was niet anders dan veel mannen van zijn leeftijd, die aannamen dat een man de dominante rol in een huwelijk zou nemen. De bredere opvattingen
waren aan het veranderen wat een succesvol huwelijk opleverde: een schrijver vertelde haar vrouwelijke lezers destijds dat een gelukkige relatie gebaseerd
was op een belangrijke waarheid 'de superioriteit van je man als man'. De eerste zwangerschap van de koningin in 1840 hielp de situatie te verlichten.
Toen ze zich niet goed genoeg voelde, las Albert haar dagelijkse berichten van de regering aan haar voor. Naarmate de zwangerschap vorderde, plaatsten ze
hun bureaus naast elkaar in Buckingham Palace, zodat ze samen konden werken. Geleidelijk aan nam Albert meer controle, in feite Victoria's Private Secretary.

Bij elke geboorte was er een groep hooggeplaatste heren in een aangrenzende kamer verzameld. Na de geboorte kwam de verpleegster
de baby tonen aan de mannen om te kijken of de baby écht een koninklijke baby was.

Tijdens de 9 zwangerschappen gaf Victoria haar werk aan Albert, haar briljante, vertrouwde plaatsvervanger. Na de bevalling van de troonopvolger Albert Edward
leed Victoria een jaar lang aan een postnatale depressie. In de tijd van Victoria was de moedersterfte tijdens de bevalling extreem hoog. Tijdens haar
zwangerschappen was ze erg actief. Victoria en Albert deelden een interesse in het opvoeden en opvoeden van hun negen kinderen en gaven de wereld een
gelukkig gezinsbeeld. In tegenstelling tot veel aristocratische vaders van de periode, Albert speelde graag met zijn kinderen en bracht veel tijd met
hen door. 'Hij is zo aardig voor hen,' schreef Victoria, 'en ravotten met hen heerlijk.'

Koningin Victoria vond het geven van borstvoeding minderwaardig en afschuwelijk. Daarom werd er een Koninklijke Min aangesteld. Een min is een vrouw
die het kind van een ander (meestal tegen vergoeding) borstvoeding geeft. De min werd met zorg uitgezocht. Uiteraard moest zij kort van te voren zelf
een kind hebben gebaard. De smaak en het volume van de moedermelk werd beoordeeld. De min diende een goed karakter te hebben omdat men in een invloed
op het karakter van de zuigeling geloofde. Voor alle negen kinderen huurde Victoria een min in.

In de geschiedenis lieten vrouwen uit de adel en middenklasse hun baby voeden door een min. Later is een min uit de mode geraakt en begon men met
eigen borstvoeding of kunstvoeding. In 1866 is Nestlé de eerste ter wereld die oplosbaar babyvoedsel maakte als vervanging van moedermelk als het
moeders niet lukte om hun eigen kind te voeden. Hierbij benadrukte hij echter dat elke moeder die in staat was haar kind zelf te voeden dit moest doen.
De export van Nestlé ging over de hele wereld. De principes van de oprichter Nestlé worden nog altijd gevolgd want Nestlé vindt dat moedermelk de
ideale voeding voor de zuigeling blijft.


Foto: Sir Edwin Landseer / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Franz Xaver Winterhalter / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Victoria was een vertederende moeder. In haar dagboeken staan getuigenissen van haar genegenheid en liefde voor haar kinderen en van het
plezier dat ze beleefde met het spelen met hen. Ze leidde een gelukkig gezinsleven met Albert en de kinderen. Victoria beschreef haar kinderen
in brieven zoals ze de meeste mensen beschreef: op een botte, vaak harde manier. Ze behandelde haar kinderen streng. Soms vond ze haar kinderen
vervelend en soms gaven ze haar veel vreugde.

Feestdagen en verjaardagen werden gemarkeerd met grote opwinding, met scènes van vreugdevolle kerstdansen, bedacht door Albert,
die in de nieuwe geïllustreerde kranten verschijnen tot grote publieke verrukking.

Op 7 april 1853 bij haar achtste kind: Leopold, gebruikte Victoria voor het eerst chloroform. Dit voorbeeld was voor een hele generatie
vrouwen een stimulans om dit eerste pijn bestrijdingsmiddel voor kraamvrouwen te proberen. Het was een klein stapje op de lange weg die
vrouwen in de eeuw daarna zouden afleggen om controle te krijgen over hun eigen lichaam. Hun zoontje Leopold had hemofilie B, een aandoening
waarvan het gen door een van de ouders wordt overgedragen, maar zich alleen bij mannen uit. Drie van Victoria’s dochters zouden het gen
doorgeven met rampzalige gevolgen met namen voor het Russische Tsarenpaar.

Victoria en Albert kregen negen kinderen:

- Victoria (Vicky) Adelaide Mary Louise (21 november 1840- 5 augustus 1901) huwt met Koning Friedrich III van Duitsland.
Friedrich en Victoria kregen acht kinderen:
1. Wilhelm (27 januari 1859- 4 juni 1941)
2. Charlotte (24 juli 1860- 1 oktober 1919)
3. Heinrich (14 augustus 1862- 20 april 1929)
4. Sigismund (15 september 1864- 18 juni 1866)
5. Victoria (12 april 1866- 13 november 1929)
6. Waldemar (10 februari 1868- 27 maart 1879)
7. Sophie (14 juni 1870- 13 januari 1932)
8. Margarete (22 april 1872- 22 januari 1954)

- Albert Edward (9 november 1841- 6 mei 1910) huwt met Prinses Alexandra van Denemarken. Edward en Alexandra kregen zes kinderen:
1. Prins Albert Victor (8 januari 1864- 14 januari 1892)
2. Koning George V (3 juni 1865- 20 januari 1936)
3. Louise (20 februari 1867- 4 januari 1931)
4. Victoria (6 juli 1868- 3 december 1935)
5. Maud (26 november 1869- 20 november 1938)
6. Alexander John (6 april 1871- 7 april 1871)

- Alice Maud Mary (25 april 1843- 14 december 1878) huwt met Louis IV van Hessen-Darmstadt. Prinses Alice en Louis IV kregen zeven kinderen:
1. Prinses Victoria (5 april 1863 - 24 september 1950)
2. Prinses Elizabeth (1 november 1864 - 18 juli 1918)
3. Prinses Irene (11 juli 1866 - 11 november 1953)
4. Ernest Louis (25 november 1868 - 9 oktober 1937)
5. Prins Friedrich (7 oktober 1870 - 29 mei 1873), overleden na een val uit het raam.
6. Prinses Alix (6 juni 1872 - 17 juli 1918), gehuwd met Tsaar Nicholas II en heet voortaan: Alexandra Feodorovna.
7. Prinses Marie (24 mei 1874 - 16 november 1878), overleden aan difterie.

- Alfred Ernest Albert (6 augustus 1844- 30 juli 1900) huwt met Grootvorstin Maria Alexandrovna, enige dochter van tsaar Alexander II.
Alfred en Maria Alexandrovna kregen 6 kinderen:
1. Prins Alfred (15 oktober 1874 - 6 februari 1899)
2. Prinses Marie (29 oktober 1875 - 18 juli 1938)
3. Prinses Victoria Melita (25 november 1876 - 2 maart 1936), tweede huwelijk was met Kirill van Rusland.
4. Prinses Alexandra (1 september 1878 - 16 april 1942)
5. Dood geboren Zoon (13 oktober 1879 - 13 oktober 1879)
6. Prinses Beatrice (20 april 1884 - 13 juli 1966)

- Helena Augusta Victoria (25 mei 1846- 9 juni 1923) huwt met Christian van Sleeswijk-Holstein-Sonderburg-Augustenburg.
Christian en Helena kregen zes kinderen:
1. Prins Christian Victor (14 april 1867 - 29 oktober 1900)
2. Prins Albert (28 februari 1869 - 27 april 1931)
3. Prinses Helena Victoria (3 mei 1870 - 13 maart 1948)
4. Prinses Marie Louise (12 augustus 1872 - 8 december 1956)
5. Prins Harold (12 mei 1876 - 20 mei 1876)
6. Dood geboren Zoon (7 mei 1877 - 7 mei 1877)

- Louise Caroline Alberta (18 maart 1848- 3 december 1939) huwt met John Campbell, 9th Duke of Argyll.
Louise en John kregen geen kinderen. Veel mensen dachten dat John homoseksueel was. Louise had een affaire met Joseph Edgar Boehm.

- Arthur William Patrick Albert (1 mei 1850- 16 januari 1942) huwt met Prinses Louise Margaretha van Pruisen. Arthur en Louise kregen drie kinderen:
1. Prinses Margaret (15 januari 1882 - 1 mei 1920) huwde met Koning Gustaf VI Adolf van Zweden.
2. Prins Arthur (13 januari 1883 - 12 september 1938)
3. Prinses Patricia (17 maart 1886 - 12 januari 1974)

- Leopold George Duncan Albert (7 april 1853- 24 maart 1884) huwt met Helena van Waldeck-Pyrmont (zus van Koningin Regentes Emma van Waldeck-Pyrmont).
Leopold en Helena kregen twee kinderen:
1. Prinses Alice (25 februari 1883 - 3 januari 1981)
2. Prins Charles (19 juli 1884 – 6 maart 1954)

- Beatrice Mary Victoria Feodore (14 april 1857- 26 oktober 1944) huwt met Henry van Battenberg. Prinses Beatrice en Prins Henry kregen vier kinderen:
1. Prins Alexander (3 november 1886 – 23 februari 1960)
2. Victoria Eugenie (24 oktober 1887 – 15 april 1969) huwde Koning Alfonso XIII van Spanje. Alfonso XIII is de overgrootvader van Koning Felipe VI van Spanje.
3. Prins Leopold (21 mei 1889 – 23 april 1922)
4. Prins Maurits (3 oktober 1891 – 27 oktober 1914)


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Koningin Victoria had gevraagd of haar jongste dochter Beatrice en haar gezin bij Victoria zouden wonen en dat deed ze ook.

Albert en Victoria zagen de dynastieke huwelijken tussen hun kinderen en leden van de Europese Koningshuizen als extra waarborg voor vrede.

De ingrijpende gebeurtenissen aan het Duitse Hof zorgde ervoor dat Victoria’s en Albert’s plan voor de dynastieke huwelijken wankelden.

Koningin Victoria had een grote afschuw voor Rusland en wilde voorkomen dat haar kleinkinderen gingen trouwen met Russische verwanten.
Rusland was een groot rijk en wilde steeds meer gebied. Het Britse Rijk wilde ook steeds meer gebied. Regelmatig botste Rusland met Groot-Brittannië.
Koningin Victoria maakte zich zorgen over Ruslands expansionisme en autocratische karakter van de tsaar. De absolute macht van de tsaar werd daar
gezien als door God gegeven.

Als 13 jarige kreeg Victoria haar eerste dagboek. Op 31 juli 1832 schreef ze haar allereerste zin in het dagboek. Dit groeide uit in de
daarop 70 jaar in 141 dagboeken. Koningin Victoria had haar jongste dochter Prinses Beatrice gevraagd na haar dood haar dagboeken te publiceren,
dus begon Prinses Beatrice na de dood van haar moeder de dagboeken te lezen en bepaalde stukken te verwijderen. Pas in 1931 was ze klaar met de
141 boeken, die nu teruggebracht waren tot 111 dagboeken die nu in de Koninklijke Archieven in Windsor Castle liggen.

Victoria en haar dochter Vicky hadden een jarenlange briefwisseling met elkaar.


Foto: Arthur James Melhuish / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Byrne & Co / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

De familie verdeelde hun tijd tussen Buckingham Palace, Windsor Castle, Balmoral en Osborne House. Landbouwwetenschap was een van zijn vele
belangen; hij studeerde nieuwe ontwikkelingen in de landbouw en moderniseerde de boerderijen in Windsor, Osborne en Balmoral.

Toen op 14 april 1857 hun negende kind Beatrice werd geboren adviseerde haar dokter haar om geen kinderen meer te krijgen.
Na 10 jaar huwelijk kwam er spanning in het huwelijk. Victoria werd kwaad over de last van het baren van kinderen.
Toch was het huwelijk nog steeds gelukkig waarin ze elkaar steunden.

Victoria en haar familie reisden en werden op een ongekende schaal gezien dankzij transportverbeteringen en andere technische veranderingen
zoals de verspreiding van kranten en de uitvinding van fotografie. Victoria was de eerste regeren monarch die gebruik maakte van treinen - zij
maakte haar eerste treinreis in 1842.

Victoria’s populariteit kwam voort uit haar alledaagsheid als moeder en haar onmiskenbare tevredenheid als echtgenote.
Albert was betrokken bij de opvoeding van de kinderen, maakte plezier met ze, leerde ze dingen. Victoria stond voor een liefdevol,
eenvoudig gezinsleven en niet voor buitensporigheid en laksheid. Dit heeft er mede voor gezorgd dat de monarchie in Groot-Brittannië
niet omver is geworpen. In 1848 waren er verschillende Europese Revoluties waarbij verschillende monarchieën om vielen. Een protest in
Groot-Brittannië is door een goede aanpak van de politie de kop ingedrukt.

Toen Victoria 40 jaar werd, werd ze slanker. Ze was blij dat ze eindelijk verlost was van de cyclus van kinderen krijgen
en ze genoot daarom extra van het eiland Whigt. Ze had hier een knecht John Brown, die ze later haar beste vriend zou noemen.
In de Schotse Hooglanden ondernamen Albert en Victoria lange tochten.

Ondanks de nieuwe ideeën van Victoria had ze ook een ouderwetse traditie: het uithuwelijken. Al haar 9 kinderen en 32 kleinkinderen werden
uitgehuwelijkt aan alle Europese Vorstenhuizen waardoor ze de bijnaam 'de Grootmoeder van Europa' kreeg.

In 1854 stierf John Conroy. De moeder van Victoria gaf toen aan haar dochter toe dat John Conroy tegen
Victoria lullig is geweest en daarmee was de vervreemding tussen moeder en dochter voorbij.


Foto: Gustav William Henry Mullins en Roger Fenton / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Gustav William Henry Mullins en Roger Fenton / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Frances Sally Day / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Roger Fenton (fotograaf) / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Roger Fenton (fotograaf) en Carl Haag (colourist) / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Leonida Caldesi / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: John Jabez Edwin Mayall / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Dr Ernst Becker / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Caldesi & Montecchi / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Jabez Hughes / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II / Prinses Alice, Kroonprinses Alexandra en Koningin Victoria.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Een groepsfoto genomen in Osborne House van vier generaties van de koninklijke familie, waaronder Koningin Victoria (1819-1901);
Koning Edward VII (1841-1910) toen Albert Edward, Prins van Wales; King George V (1865-1936) toen Prins George, Hertog van York en
Edward VIII, later de Hertog van Windsor (1894-1972) toen Prins Edward van York, die een zeemansoutfit droeg.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Een groepsfoto genomen in het huis van Osboune, waaronder Koningin Victoria (1819-1901); Koningin Mary (1867-1953) toen Prinses Mary, Hertogin van York,
Mary, Prinses Royal en gravin van Harewood (1897-1965) vasthield, toen Prinses Mary van York, op de schoot van de Hertogin; Koning Edward VIII,
later de Hertog van Windsor (1894-1972) toen Prins Edward van York; Prinses Margaret van Connaught (1882-1920); Koning George V (1865-1936) toen Prins George,
Hertog van York; Koning George VI (1895-1952) toen Prins Albert van York; Prins Arthur van Connaught (1883-1938); Prinses Louise Margaret van
Hertogin van Connaught (1860-1917); Prinses Patricia van Connaught (1886-1974); Prinses Marie Louise van Sleeswijk-Holstein (1872-1956);
Prins Leopold van Battenberg (1889-1922); Prins Alexander van Battenberg (1886-1960); Prins Maurits van Battenberg (1891-1914);
Prinses Beatrice van het Verenigd Koninkrijk (1857-1944); Victoria Eugenie van Battenberg (1887-1969);
Prinses Helena Victoria van Sleeswijk-Holstein (1870-1948), allen zittend aan een tafel in de tuin.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Eduard Uhlenhuth / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Koningin Victoria en familie in Coburg op 21 april 1894, bijeengekomen voor het huwelijk van Prinses Victoria Melita van Saksen-Coburg en Gotha (1876-1936)
en Ernest Louis, Groothertog van Hessen (1868-1937), beide kleinkinderen van koningin Victoria. De bruiloft vond plaats op 19 april 1894. De groep bestaat
uit leden van de Pruisische en Russische koninklijke families. Deze foto is gemaakt door Koningin Victoria als onderdeel van haar reeks albums getiteld
'Portraits of Royal Children'. Ze wordt omringd door afstammelingen uit heel Europa, verzameld voor het huwelijk van Prinses Victoria Melita van Saxe-Coburg
en Gotha (de dochter van Koningin Victoria's zoon, Alfred) en de groothertog van Hessen (de zoon van Koningin Victoria's dochter, Alice). Bij de Koningin
zit haar oudste dochter Victoria, nu Keizerin-Weduwe van Duitsland, met haar oudste zoon, Keizer Wilhelm II. De Prins van Wales (later koning Edward VII)
en tsaar Nicolaas II van Rusland zitten ook in de groep. Nicholas en Prinses Alix van Hessen, die naast hem stond, hadden hun verloving aangekondigd op
20 april 1894. De foto vertegenwoordigt de positie van Koningin Victoria als de 'grootmoeder' van Europa, op het moment voordat familieallianties
ineenstortten en Europa uiteindelijk in oorlog uitbarstte in 1914. Koningin Victoria schreef in haar dagboek voor 21 april 1894: "Ons hele familiefeest
werd gefotografeerd door zowel Engelse als Duitse fotografen. Veel groepen werden meegenomen, en sommigen van mij met Vicky en mijn 3 zonen, en William."

Victoria en Albert werken samen


De Krimoorlog vond plaats van oktober 1853 tot februari 1856.

Albert bleek vol zelfvertrouwen te zijn en wenste gehoord en gerespecteerd te worden. Prins Albert was een zeer intelligente man, met een sociaal geweten.
Victoria en Albert hielden allebei van macht: Victoria had vrijheid als Koningin, Albert wilde veranderingen tot stand brengen, leiding geven en invloed
uitoefenen. Hierdoor waren er ook conflicten tussen beiden. Albert was vastbesloten om een uniek krachtige rol als Prins-gemaal uit te spelen, waarbij
hij de leiding had over veel van de toezeggingen van zijn vrouw.

Albert raakte geobsedeerd dat barones Lehzen zijn vrouw beïnvloedde, zo overtuigde hij Victoria ervan haar oude gouvernante terug naar Duitsland te sturen.
Zonder Lehzen en haar goede vriend, voormalige premier Melbourne (overleden in 1842), raakte de koningin volledig afhankelijk van Albert.

Victoria en Albert's familie groeiden op tegen een achtergrond van een wereld gekenmerkt door radicale en ongekende verandering.
Haar heerschappij luidde een tijdperk van enorme technologische vooruitgang en legendarische bouwprestaties in.

Het was een tijdperk van innovatie. De grandioze constructie zoals de Clifton Suspension Bridge, 's werelds eerste, werd gebouwd
door Isambard Kingdom Brunel en voltooid in 1864.

Groot-Brittannië was een bruisende, commerciële, welvarende plaats, hoewel met een schokkende donkere onderwereld van armoede, vervuiling en sloppenwijken.

Ondanks een straffend systeem van straffen en strenge armoedewetten, moord, verkrachting, prostitutie, diefstal, wijdverspreide bedelarij
en terrorisme, waren ze allemaal onderdeel van de hectische ontwikkeling van Groot-Brittannië in de 19e eeuw.

Victoria zelf was diep sociaal conservatief en dacht dat mensen zouden moeten blijven in de sociale klassen waarin zij waren geboren.
Ze zei ooit dat het idee om vrouwen de stem te geven een 'gekke en slechte dwaasheid' was.

De oosterse kwestie, was een vraagstuk wat er met de grondgebieden van het Ottomaanse Rijk gedaan moest worden, wanneer deze uit elkaar spatte.
Vooral ging dit conflict tussen Engeland en Rusland. In 1877 wist Rusland de Turken vernietigend te verslaan, maar werd teruggefloten door
Oostenrijk-Hongarije, Duitsland en Engeland. Dit leidde bijna tot een oorlog die Duitsland echter door bemiddeling wist te voorkomen, door
het Congres van Berlijn, het land werd onderling verdeeld.

Van 1840 tot 1882 werden zeven pogingen gedaan om Koningin Victoria te vermoorden. Ze reageerde onverstoorbaar en dapper maar innerlijk was zij ontdaan.
Haar moedige houding ten opzichte van deze moordpogingen heeft haar populariteit sterk versterkt. Het betrof voornamelijk daden van geestelijk instabiele
aandacht zoekers, die geen enkele intentie hadden om de Koningin écht te doden.

In 1840 werd Prins Albert geridderd als Knight of the Garter en richtte de Privy Counsellor op.
In 1857 kreeg Prins Albert de officiële titel van Prins Consort.

Koningin Victoria en Prins Albert begonnen de bekende praktijk van koninklijke bezoeken, ontmoeten leden van het publiek
en leerden over hun werk in plaatsen zoals fabrieken en ziekenhuizen.

Eind 1840 was Prins Albert opgenomen in de hofhouding. Eind 1842 was Prins Albert particulier secretaris van Victoria geworden.
Hij werd lid van de Geheime Raad en werd regent voor als Victoria vroegtijdig zou overlijden. Prins Albert las staatsstukken en adviseerde Victoria.
Samen met Victoria las hij de geschiedenis van Groot-Brittannië. Prins Albert hielp Victoria met te leren boven de partijen te staan. Hiermee zorgde
Albert dat er een opstand tegen de kroon werd voorkomen. Prins Albert wilde dat de hofhouding niet politiek gericht was.

De problemen die Albert in Groot-Brittannië het meest bezighielden waren: Leger hervormingen, onderwijs, slavernij, arbeidsomstandigheden en
buitenlandse betrekkingen (handel). Hij correspondeerde vrij met staatshoofden – met een aantal was hij natuurlijk verwant - over diplomatieke
en politieke kwesties. In Binnenlandse Zaken werd de invloed van Prins Albert uitgeoefend in de richting van het humanisme en gematigde hervorming.
Hij sprak zich uit tegen de slavernij en kinderarbeid, en was instrumenteel in het veiligstellen van de afschaffing van de duelleren tussen legerofficieren
en kreeg het voor elkaar dat de Graanwetten werden afgeschaft. Prins Alberts sterkte punten waren: bezorgdheid, attendheid, intelligentie en tederheid.
Muziek, kunst, huisvesting en architectuur lagen Albert aan het hart.

In 1833 was er door een wet een einde gekomen aan de slavernij in het gehele Britse Rijk. Op 1 juni 1840 werd Prins Albert voorzitter van de
Society for the Extinction of the Slave Traffic and the Civilisation of Africa. Op 12 t/m 23 juni 1840 vond de Wereld Antislavernijconventie
plaats waar Albert een toespraak hield.

Prins Albert nam plaats in allerlei organisaties zoals: The Royal Agricultural Society, Philharmonic Society, British Association,
Society for Improving the Condition of the Laboring Classes, Statistical Congress of All Nations Conference, National Education Conference,
Dublin Exhibition, The Great Exhibition, Society of The Arts, Society for the Extinction of Slavery, The Royal Commission for Fine Arts.

The 1819 Cotton Mills and Factories Act: stelde dat geen kinderen jonger dan 9 jaar in dienst zouden zijn en dat kinderen van 9 tot 16 jaar
beperkt waren tot 12 uur per dag. Het gold alleen voor de katoenindustrie, maar betrof alle kinderen, of ze nu een leerling waren of niet.

Cotton Mills Regulation Act 1825: De wet van Hobhouse van 1825 bepaalt de limiet van 11.00 tot 15.00 uur werken. Labour in Cotton Mills Act 1831
(Hobhouse's Act): Nachtwerk was verboden voor iedereen onder de 21 jaar in de katoenfabrieken. De beperking van de werkuren tot twaalf jaar
werden nu aangepast tot de leeftijd van achttien.

Labour of Children, etc., in Factories Act 1833 (Althorp's Act): was een poging om een reguliere werkdag vast te stellen in de textielproductie.
De wet had de volgende bepalingen:
- Kinderen jonger dan 9 jaar konden niet worden gebruikt voor de vervaardiging van textiel (behalve in zijdefabrieken).
- Kinderen jonger dan 18 jaar mogen niet 's nachts werken (dat wil zeggen na 20.30 uur en vóór 5.30 uur).
- Kinderen (leeftijd 9-13) mogen niet langer dan 8 uur werken met een lunchpauze van een uur.
- Kinderen (van 9-13 jaar) konden alleen worden aangenomen als ze een diploma van de schoolmeester in hun bezit hadden.
- Kinderen (leeftijd 14-18) mogen niet meer dan 12 uur per dag werken met een lunchpauze van een uur.
- Voorziet in routine-inspecties van fabrieken en het opzetten van een fabrieksinspectie.

The Cool Mines Act van 1842 verbood jongens en meisjes van onder de 10 jaar te werken in de mijnen.

Graham's Factory Education Bill (1843): De kinderen moesten goed onderwijs krijgen voordat ze gingen werken in de fabrieken.

Factories Act 1844 (Graham's factory act):
- Kinderen van 9-13 jaar kunnen 9 uur per dag werken met een lunchpauze.
- Leeftijden moeten worden geverifieerd door chirurgen.
- Vrouwen en jongeren werkten nu hetzelfde aantal uren. Ze konden gedurende de week niet meer dan 12 uur per dag werken,
inclusief anderhalf uur voor maaltijden en 9 uur op zondag.
- Machines moesten een beveiliging hebben. Kinderen en jongeren mochten niet in de buurt komen van gevaarlijke machines.
- Kinderen en vrouwen mochten geen bewegende machines reinigen.
- Accidentele sterfte moet aan een chirurg worden gemeld en worden onderzocht; het resultaat van het onderzoek moet worden gemeld aan een fabrieksinspecteur.
- Fabriekseigenaren moeten fabrieken om de veertien maanden met kalk wassen.
- Grondige gegevens over de bepalingen van de wet moeten worden bijgehouden en op verzoek aan de inspecteur worden getoond.
- Een samenvatting van de gewijzigde wet moet in de fabriek worden opgehangen om gemakkelijk te kunnen worden gelezen.

Factory Act 1847: er werd een 10 uur durende werkdag geïntroduceerd.

The Factory and Workshop Act 1878:
- Nu is de fabriekscode van toepassing op alle transacties.
- Geen enkel kind onder de leeftijd van 10 mag worden ingezet in de fabrieken.
- Verplichte educatie voor kinderen tot 10 jaar oud.
- 10-14-jarigen konden maar een halve dag werken.
- Vrouwen moesten niet meer dan 56 uur per week werken.

Koningin Victoria maakte zich zorgen over het welzijn van weeskinderen, gewonde militairen en van slachtoffers van seksueel geweld.
Albert onderschatte Victoria’s intelligentie, uithoudingsvermogen en kracht. In de 19de eeuw dachten mannen dat vrouwen niet veel konden.

Prins Albert introduceerde in 1841 de kerstboom traditie. Albert gunde zichzelf geen rust en dat was niet bevorderlijk voor zijn gezondheid.
Albert kende helaas langdurige periodes van melancholie. Albert hield van tuinieren. In de late zomer of herfst trok het gezin naar Balmoral
in Schotland. In Schotland wandelden Victoria en Albert en Albert ging er graag jagen.

Victoria en haar familie reisden en werden op een ongekende schaal gezien, dankzij transportverbeteringen en andere technische veranderingen,
zoals de verspreiding van kranten en de uitvinding van fotografie. Victoria was de eerste regerende monarch die treinen gebruikte - ze maakte
haar eerste treinreis in 1842.

Prins Albert leidde tot de reorganisatie en meer systematische catalogisering van de Royal Collection en creëerde de Print Room in Windsor voor
de opslag van kunstwerken op papier. Hij leidde de start van een project waarbij de nieuwe discipline fotografie werd gebruikt om afbeeldingen
te verzamelen van alle werken van en na Raphael, die door Albert als de grootste renaissancekunstenaar werd beschouwd. Naast foto's bevatte de
Raphael-collectie, zoals die bekend werd, ook een groot aantal reproductieve afdrukken gemaakt tussen de zestiende en negentiende eeuw.
De Raphael-collectie was bedoeld door Albert als een studiebron en inspiratiebron voor kunstenaars, ontwerpers en kenners.

Fotografie stond op dit moment in de kinderschoenen en Albert was een cruciale vroege pleitbezorger van het gebruik ervan voor artistieke en
opnamedoeleinden. Hij ondersteunde ook de fotografie door onder andere een van de grootste fotografen van die periode, Roger Fenton, in dienst te nemen.

Prins Albert besloot orde te brengen voor discipline in alles, van de dagindeling tot financiën en de paleizen.

Albert zorgde ervoor dat Victoria een vast dagritme kreeg: 9.00 uur ontbijt, daarna wandelen. Vervolgens samen tekenen en schrijven.
14.00 uur lunch, daarna gesprek met de premier. Vervolgens uitrijden in een ponyrijtuigje. Het diner is om 20.00 uur.

Net als koningin Victoria was Prins Albert een bekwame amateur-kunstenaar en een geïnspireerde ontwerper. Er zijn meer dan 500 van zijn werken nog
in de Royal Collection. Albert zorgde dat de uitgaven minder werden. Daarmee konden Victoria en Albert het landgoed Osborne in 1845 kopen.
Met zijn artistiek adviseur Ludwig Grüner hield hij persoonlijk toezicht op het ontwerp van Osborne House op het eiland Wight en werkte hij later
zelfstandig aan de ontwerpen voor Balmoral Castle in Aberdeenshire.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Albert ontwierp samen met Thomas Cubitt op het eiland Wight het Osborne House. Prins Albert pakte de hachelijke staat aan van Victoria’s paleizen.
In 1844 liet Albert alle oude Hannoveriaanse emmer toiletten vervangen door moderne waterclosets. Ook wilde Albert dat er regels kwamen voor de bedienden.
Hof kleding werd verplicht. De goktafels verdwenen uit Windsor Castle.

Als voorzitter van de Commissie voor Schone Kunsten droeg Prins Albert de hoofdverantwoordelijkheid voor de organisatie van
het schema voor de inrichting van het nieuwe Paleis van Westminster.

Aan de andere kant van de schaal van het harde leven van werkende mensen was de viering van technologische innovatie en de
expansie van handel en Britse belangen.


Foto: Roger Fenton (fotograaf) en Carl Haag (colourist) / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Het diepe gevoel voor en kennis van de prins voor muziek werd niet alleen teruggevonden in het maken van privémuziek - componeren, orgel bespelen
of zingen en pianospelen met Koningin Victoria - maar ook in zijn activiteiten als verlichte patroon van muziek. In 1840 werd Prins Albert benoemd tot
directeur van de concerten van oude muziek in Londen en toonde een brede en avontuurlijke smaak in het selecteren van muziek voor deze concerten en
voor die van de Philharmonic Society, waarbij de dirigenten Schubert, Schumann en Mendelssohn omvatten.

Prins Albert, die in 1847 als Kanselier van de Universiteit van Cambridge werd verkozen, speelde een grote rol in het herleven van de geest van het leren daar.
Geschokt door de beperktheid van het curriculum, hielp hij met het invoeren van zowel de Natuurwetenschappen Tripos en de Moral Science Tripos; en hij
stichtte de instelling die Imperial College in Londen zou worden, de eerste Britse universiteit die zich inzette voor wetenschappelijk onderzoek.

Prins Albert had ook interesse in alle aspecten van de legerorganisatie. Hij was het die het opzetten van een leger trainingskamp, een innovatie in Engeland
voorstelde. Hij drong er bij de hervorming van het leger op aan om de onvolkomenheden die door de Krimoorlog werden blootgesteld te overwinnen, en hij wilde
dat er een erkenningsmedaille werd ingevoerd voor extreme daden: The Victoria Cross. Door Florence Nigtingale’s bijdrage aan de medische zorg tijdens de
Krimoorlog (5 oktober 1853 – 30 maar 1856) zou de geschiedenis van de medische zorg in Groot-Brittannië en in de rest van de wereld een andere wending nemen.

Op 9 mei 1857 brak er in Brits-India een spontane opstand uit. Het was een wreed conflict tussen beide partijen.
In juli 1858 werd er een vredesakkoord gesloten.


Foto: John Jabez Edwin Mayall / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Great Exhibition of 1851


Het idee voor de tentoonstelling is ontstaan binnen de Society for the Encouragement of Arts, Manufactures and Commerce (the Society of Arts) en wordt
toegeschreven aan de ambtenaar Henry Cole. Gedurende het midden van de 19e eeuw waren er een aantal nationale tentoonstellingen in heel Europa. Vooral
de expositie van producten van de Franse industrie uit 1849 was een belangrijke inspiratiebron en werd bezocht door Henry Cole en andere leden van de
Society of Arts, zoals Matthew Digby Wyatt en Francis Fuller.

Prins Albert was sinds 1843 voorzitter van de Society en het idee van een internationale tentoonstelling werd door zijn medeleden naar voren gebracht.
Het was een idee dat hij enthousiast steunde en in juni 1840 riep hij Henry Cole, Francis Fuller, Thomas Cubitt en John Scott Russell naar Buckingham Palace
om deze stelling te bespreken. Dit resulteerde in de eerste officiële bijeenkomst met betrekking tot de tentoonstelling en tijdens deze bijeenkomst werden
belangrijke beslissingen genomen. De aanwezigen beslisten over de vier hoofddivisies van de tentoonstelling, te weten Grondstoffen, Machines en Mechanische
uitvindingen, Fabrikanten en Beeldhouwkunst en Beeldende Kunst. Er werd ook gesuggereerd om de tentoonstelling te openen voor internationale tentoonstellingen.
De plek van Hyde Park werd voorgesteld door Prins Albert, evenals een abonnementensysteem om fondsen te werven.

Terwijl de vroege abonnementen de administratiekosten en de tijd van de organisatoren dekten, werd al snel duidelijk dat er meer kapitaal nodig was, vooral
met de behoefte aan een gebouw om de tentoonstelling te huisvesten. De leden van de Society of Arts beseften dat ze het gezag en de steun van een Koninklijke
Commissie nodig hadden als ze de tentoonstelling tot een succes wilden maken. Als gevolg hiervan werd goedkeuring voor de Koninklijke Commissie op
3 januari 1850 verleend door Koningin Victoria. Prins Albert werd voorzitter en er werd een uitvoerend comité gevormd met Henry Cole, John Scott Russell
en Charles Wentworth Dilke.

De oprichting van de Koninklijke Commissie gaf de tentoonstelling de autoriteit die het nodig had en in de maanden voorafgaand aan mei 1851 werkten de
commissarissen onvermoeibaar om hun visie in realiteit om te zetten. Er zijn verschillende commissies ingesteld om bepaalde aspecten van de planning en
organisatie van de tentoonstelling te organiseren. Deze omvatten het Bouwcomité, het Abonnementscomité en het Financieel Comité.

Toen deze comités eenmaal waren opgericht, begonnen de commissarissen exposanten te organiseren, zowel in Groot-Brittannië als in het buitenland.
In 297 Britse steden en districten werden lokale comités opgericht om potentiële tentoonstellingen te coördineren en informatie te verstrekken aan
lokale gemeenschappen. In sommige gevallen organiseerden deze lokale comités liefdadigheidsfondsen om financiële hulp te bieden aan de arbeidersklasse
die geen toegangskaarten voor de tentoonstelling konden betalen.

Daarnaast schreven commissarissen ambtenaren over de hele wereld om internationale deelname aan te moedigen. Meer dan 30 landen namen deel, met meer dan
100.000 exposities. Voorafgaand aan de openingsdag correspondeerden de commissarissen met hun internationale tegenhangers, die transport van exposities
organiseerden en ruimte toewijzen binnen het tentoonstellingsgebouw.

In deze geest van internationale samenwerking besloten de commissarissen een wedstrijd te houden voor het ontwerp van het gebouw en openden het voor
architecten over de hele wereld. Meer dan 200 aanvragen werden ontvangen en vervolgens aan het publiek getoond in juni 1850. De commissarissen geloofden
echter dat geen enkele verenigbaar was met hun visie en in plaats daarvan de opdracht hadden gegeven aan hun bouwcomité om een ontwerp te maken. Hoewel
de beroemde ingenieur Isambard Kingdom Brunel de commissie leidde, werd het definitieve ontwerp niet goed ontvangen. Het ontwerp bestond uit een groot
bakstenen gebouw dat niet strookte met het idee van een tijdelijk gebouw dat na sluiting van de tentoonstelling kon worden verwijderd.

Tegelijkertijd heeft de tuinman Joseph Paxton zijn eigen ontwerp voor het gebouw opgesteld op basis van zijn ervaring met het bouwen van het Great Conservatory
in Chatsworth House. Het ontwerp werd op 6 juli 1850 gepubliceerd in het Illustrated London News en kreeg al snel publieke steun. Een van de belangrijkste
voordelen van het ontwerp van Paxton was dat een groot deel van het gebouw relatief snel kon worden geprefabriceerd en geassembleerd. Als gevolg hiervan werd
zijn ontwerp aanvaard door de bouwcommissie en werden de bouwers Fox, Henderson & Co. aanbesteed om het gebouw te bouwen. Nadat de locatie op 30 juli 1850 in
bezit was genomen, werd het Crystal Palace voltooid in april 1851, een maand vóór de opening van de tentoonstelling.

De Grote tentoonstelling van 1851 werd op 1 mei geopend voor een menigte van 20.000 mensen. Hoewel er enige bezorgdheid was over de veiligheid van
Koningin Victoria en haar familie, woonden Victoria, Albert en hun kinderen allemaal de openingsceremonie bij. Albert koos voor een felroze jurk
voor Victoria om aan te trekken bij de tentoonstellingsopening, zodat ze zou opvallen in de mensenmassa.



Foto: Eugene-Louis Lami / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

In de 5 maanden dat de tentoonstelling geopend was, bezochten meer dan 6 miljoen mensen het spektakel van het gebouw en de exposities. Seizoenskaarten
waren beschikbaar voor de eerste maand, maar na 26 mei gingen ook dagkaartjes in de verkoop. Prijzen varieerden tussen 1 en 5 shilling, afhankelijk van de
dag van de week. Nadat bezoekers het gebouw waren binnengegaan, vonden ze de tentoongestelde voorwerpen per land en onderverdeeld in een van de vier
afdelingen Grondstoffen, Machines, Fabrikanten en Schone Kunsten, die op hun beurt weer uit 30 klassen bestonden. Enkele van de tentoongestelde voorwerpen
waren de Koh-i-Noor-diamant, Rodgers and Sons-mes met 80 messen, John Milton's bijenkorven in de vorm van kleine herenhuizen, de kraan die werd gebruikt
om het Crystal Palace te bouwen, de Folkestone-locomotief, Wedgwood-aardewerk en zwaarden door Wilkinson & Sons of London. Een bijzondere tentoonstelling
die Prins Albert zelf in opdracht had gegeven, waren de modelhuizen die buiten het Crystal Palace op de werf van de Kensington-kazerne stonden. Als voorzitter
van de Society for Improving the Condition of the Laboring Classes beval Prins Albert dat de modelhuizen moesten worden gebouwd om een manier te tonen
waarop de woonomstandigheden van de arbeidersklasse konden worden verbeterd.

Victoria was zo gefascineerd door de prestatie van haar echtgenoot dat ze de tentoonstelling bijna elke dag bijna drie maanden lang bezocht. Voor haar, voor
vele miljoenen mensen van Groot-Brittannië, die nooit naar het buitenland zouden reizen, was het een kans om de hele wereld in een dag te bekijken.

De Grote Tentoonstelling werd gesloten voor het publiek op 11 oktober 1851 en op 15 oktober las Prins Albert een dankwoord bij de laatste slotceremonie.
In de dagen die volgden werden de Jurors awards uitgereikt en werden de prijzen en medailles uitgedeeld aan de winnende exposities. Exposities werden ingepakt
en teruggebracht naar hun land of district van herkomst, waardoor het Crystal Palace grotendeels leeg achterbleef. Hoewel de tentoonstelling nu was gesloten,
had deze veel belangstelling en opwinding bij het publiek gegenereerd, en op zijn beurt een grote winst.

Zelfs vóór de sluiting van de tentoonstelling in oktober begonnen Prins Albert en de commissarissen naar de toekomst te kijken en na te denken over de
manieren waarop de energie en opwinding die door de tentoonstelling werd gegenereerd, naar nieuwe inspanningen kon worden gekanaliseerd. In augustus 1851
verklaarde Prins Albert in een memorandum dat eventuele overtollige winst zou moeten worden gebruikt om onderwijsinstellingen op te richten, die de vier
hoofddivisies van de tentoonstelling weerspiegelen. Hij stelde voor om 30 hectare grond in South Kensington aan te schaffen.

Na de sluiting van de tentoonstelling werd berekend dat een winst van £ 186.000 was gemaakt. De commissarissen accepteerden het plan van Prins Albert voor
South Kensington en begonnen in december 1851 het land te kopen. Net als bij de toekenning van de Koninklijke Commissie in 1850 was er een nieuw goedkeuring
nodig om de Koninklijke Commissie het recht te geven grond te bezitten. Dit werd verleend in januari 1852, waardoor de Commissie voor altijd kon blijven
bestaan en de instellingen kon blijven bouwen die Prins Albert in zijn memorandum van 1851 had beschreven. Het daaropvolgende landgoed werd bekend als
'Albertopolis' en de vroege instellingen die daar werden gebouwd, evolueerden later hedendaagse instellingen zoals het Natural History Museum, het
Victoria and Albert Museum, het Science Museum en het Imperial College.

De discussie over het lot van het Crystal Palace ging ook door. Het gebouw had de verbeelding van het publiek getrokken en velen wilden graag dat het bleef
staan. Joseph Paxton wilde dat het gebouw in Hyde Park zou blijven en zou worden veranderd in een Wintertuin. Prins Albert en de commissarissen wilden echter
graag dat het gebouw ergens anders naartoe ging, omdat ze hadden beloofd dat het tijdelijk zou zijn. Als gevolg hiervan werd het gebouw in 1852 gekocht door
een consortium van zakenlieden en verhuisd naar Sydenham waar het zou staan tot 1936 toen het werd vernietigd in een brand.

Prins Albert bleef een belangrijke drijvende kracht voor de Koninklijke Commissie in de jaren na de tentoonstelling. Toen in 1862 een nieuwe tentoonstelling
gepland was, gaf hij advies aan een nieuwe groep commissarissen. De tentoonstelling in 1862 zou er een van de vele zijn die geïnspireerd waren door de Grote
Tentoonstelling. Helaas kon Prins Albert door zijn vroegtijdige dood in december 1861 deze erfenis nooit zien uitkomen. In een memorandum in 1863 verklaarde
Henry Cole: 'De Commissie heeft haar leidende geest verloren'.

Als gedenkteken voor hun voormalige voorzitter heeft de Commissie een deel van haar overtollige middelen gebruikt om de Royal Albert Hall te bouwen.

De goedkeuring van 1852 vestigde de Koninklijke Commissie als een openbaar orgaan en tot op de dag van vandaag zijn ze nog steeds verhuurders van een
groot deel van de locatie van South Kensington. Toen de ontwikkeling van de site in wezen voltooid was, gebruikte de Commissie de resterende middelen
om een educatief vertrouwen op te zetten om de educatieve doelstellingen van de Grote Tentoonstelling van 1851 voort te zetten. Prins Albert had de bedoeling
gehad dat de Commissie studiebeurzen zou aanbieden voor studie op het gebied van wetenschap en ontwerp. Tegen 1891 waren de commissarissen in staat de visie
van Prins Albert te vervullen. Vervolgens ontwikkelden ze een programma van beurzen en fellowships die tot op de dag van vandaag bestaan.

Het programma begon met de toekenning van Science Research Scholarships uit 1891. Aangezien de behoeften van de industrie en de nationale en internationale
onderzoeksfinancieringslandschappen in de twintigste en eenentwintigste eeuw zijn veranderd, heeft de Commissie van 1851 haar toekenningsregelingen voor
studenten en onderzoekers aangepast om ervoor te zorgen dat ze relevant blijven en de nadruk verleggen naar de ondersteuning van individuen. Tot op heden
hebben meer dan 3000 wetenschappers, ingenieurs en ontwerpers financiering ontvangen en de Commissie telt 13 Nobelprijswinnaars, zeven houders van de
Order of Merit en vier voorzitters en meer dan 150 Fellows van de Royal Society onder haar alumni.

Sarah Forbes Bonetta


Sarah Forbes Bonetta werd geboren in West-Afrika van de Yoruba-afkomst en werd gevangengenomen in 1848, op vijfjarige leeftijd, tijdens de Okeadon-oorlog.
King Gezo van Dahomy veroverde de stad Okeadon, offerde veel inwoners en leidde de rest weg in de slavernij.

Terwijl haar familie in de oorlog werd vermoord, als dochter van een Afrikaanse chef, werd Sarah in gevangenschap gehouden als een staatsgevangene,
hetzij om te worden gepresenteerd aan een belangrijke bezoeker, of om te worden opgeofferd bij de dood van een minister of ambtenaar om zijn
dienaar in de volgende wereld te worden.

In juni 1850 arriveerde kapitein Forbes aan boord van de Bonetta in Dahomey om te onderhandelen over de afschaffing van de slavenhandel.
Terwijl hij daar was, vroeg hij de koning om het kleine meisje als cadeau, of het nu voor zichzelf of namens de koningin was, is niet duidelijk.
Het verzoek werd ingewilligd en het kind werd naar Engeland gebracht met de namen van Forbes Bonetta, naar de kapitein en het schip.

Ze woonde eerst bij het gezin van kapitein Forbes en vervolgens werd ze op 9 november 1850 naar Windsor Castle gebracht en ontvangen door Koningin Victoria en
Prins Albert. De koningin betaalde voor Sarah om te worden opgeleid en zag haar meerdere keren in een tijdsbestek van een paar jaar. Sarah, een zeer
intelligent meisje, ontwikkelde een bepaald talent voor muziek. Ze huwde in 1862 en kreeg later een dochter, Victoria,
waarvan Koningin Victoria peetmoeder werd.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Cholera


In de 19e eeuw kwam er een dodelijke ziekte uit India naar Europa. Schijnbaar gezonde mensen begonnen ineens over te geven en kregen hevige diarree.
De helft van de patiënten bezweek aan uitdroging. Cholera sloeg voor het eerst toe in 1832, toen 6500 Londenaren omkwamen.
En dat was nog maar een voorproefje: in 1848-1849 vielen er 14.000 doden en in 1853-1854 maakte cholera nog eens 10.700 slachtoffers.

Cholera is een infectieziekte veroorzaakt door de bacterie Vibrio cholerae. Het belangrijkste kenmerk van de ziekte is ernstige diarree en uitdroging.
De incubatietijd van de bacterie kan variëren van zes uur tot twee dagen. Vibrio cholerae is een gram-negatieve bacterie die de veroorzaker is van cholera
bij de mens. De bacterie werd door de Italiaanse anatoom Filippo Pacini ontdekt in 1854, maar was niet algemeen bekend tot Robert Koch daar dertig jaar later,
onafhankelijk van Pacini, een manier vond om de bacterie te bestrijden.

De oorzaak was het stilstaande water van de Thames, waarin het meeste afvalwater uit de open riolen geloosd werd.
De bacteriën werden vervolgens verspreid door de gemeenschappelijke waterpompen, die hun water weer uit de vervuilde rivier haalden.

Onder het bewind van George 111 (1760-1820) werd een wet aangenomen waarin het lozen van huishoudelijk afvalwater in het riool verboden werd.
Huizen werden voorzien van gierputten en de riolering werd alleen gebruikt voor regenwater.

Onder leiding van Edwin Chadwick, de invloedrijke voorzitter van de Londense Board of Health en een vurig miasma-aanhanger, is Londen in de jaren 1840 begonnen
met het bestrijden van de stank door beerputten op te ruimen, riolering aan te leggen en het gebruik van waterclosets en andere vormen van water gespoelde
afvoersystemen te stimuleren. Hoe meer vuiligheid wordt weggespoeld, hoe minder stank dus hoe minder ziekte, is de redenering. Op zich een zinvolle onderneming,
maar waar moeten al die afvoerstromen naartoe? Er is maar een eindstation: de Theems. De rivier die de belangrijkste bron van drinkwater is voor grote delen
van de stad, verandert in een enorm riool.

De cholera-epidemie van 1849-1854 hield ook verband met het water dat destijds door bedrijven in Londen werd geleverd. De belangrijkste spelers waren de
Southwark and Vauxhall Company en de Lambeth Water Company. Beide bedrijven zorgden voor water voor hun klanten dat afkomstig was van de Theems, die sterk
vervuild was met zichtbare en onzichtbare producten en bacteriën. Andere bedrijven, zoals de New River Company en Chelsea Company, bleken beter gefilterd water
te hebben; er vielen weinig doden in de door hen geleverde buurten. Deze twee bedrijven haalden niet alleen hun water uit schonere bronnen dan de Theems, maar
ze filterden het water en behandelden het totdat er geen duidelijke verontreinigingen waren.

De populairste ziektetheorie in deze tijd was de zogenaamde miasmatheorie. Daarin werd aangenomen dat ziekte voortkwam uit ‘slechte lucht’, die was geïnfecteerd
met rottende substanties afkomstig van rioolwater en vergane lichamen. De miasma’s die hierbij ontstonden, zouden onder andere cholera veroorzaken. Deze theorie
was de centrale gedachtegang van Edwin Chadwick, de bekendste Engelse gezondheidshervormer uit de negentiende eeuw, en van andere hygiënisten, maar werd ook door
de bevolking algemeen geaccepteerd.

Op 7 april 1853 diende John Snow verloskundige anesthesie toe aan Koningin Victoria bij de geboorte van Prins Leopold
en opnieuw bij de geboorte van Prinses Beatrice (14 april 1857).

De Britse Dr. John Snow (15 maart 1813 - 16 juni 1858) ontdekte de oorzaak van een cholera-epidemie in de Broad Street van het Londense Soho in 1854.
Door het ondervragen van cholerapatiënten en het in kaart brengen van de ziektegevallen concludeerde hij dat het water uit de lokale pomp de infectiehaard
van de ziekte moest zijn. Snow ging verder met het bestuderen van de waterinhoud van elk huis door een test uitgevoerd op elk monster. Op deze manier kon
worden afgeleid van welke leverancier het huis hun water ontving en waar de meeste cholera slachtoffers waren.

Er was een significante afwijking - geen van de werknemers in de nabijgelegen brouwerij in Broad Street liep cholera op. Omdat ze dagelijks een hoeveelheid
bier kregen, consumeerden ze geen water uit de nabijgelegen put. Tijdens het brouwproces wordt het wort (of niet-gefermenteerd bier) gedeeltelijk gekookt
zodat hop kan worden toegevoegd. Deze stap doodde de cholerabacteriën in het water waarmee ze hadden gebrouwen, waardoor het veilig was om te drinken.

Hij maakte een eind aan de epidemie door het hengsel van de pomp te verwijderen. Dr. Snow ontdekte dus niet de verwekker van de cholera, een bacterie die
pas later werd ontdekt, maar legde de grondslag van de nieuwe epidemiologische wetenschap, die de verspreiding van ziekten onder een bevolking bestudeert.
Het was een belangrijke gebeurtenis in de ontwikkeling van de bevordering van de volksgezondheid.

Veel van de slachtoffers werden naar het Middlesex-ziekenhuis gebracht, waar hun behandeling werd begeleid door Florence Nightingale.

Later werd ontdekt dat de openbare bron per ongeluk op nog geen meter afstand van een oude beerput was gegraven, waaruit toen nog niet zo lang fecale bacteriën
lekten. De luiers van een baby, die door een andere reden cholera had gekregen, waren bij deze beerput gewassen. De opening van de put bevond zich toen onder
een huis dat naast de pomp stond. Dat huis brandde af, maar werd niet op dezelfde plaats herbouwd, maar een stuk verderop, omdat de straat van de gemeente
verbreed moest worden. In die tijd was het gebruikelijk om thuis een beerput te hebben. Veel gezinnen probeerden hun rioolafval te verzamelen en in de Theems
te gooien om te voorkomen dat hun beerput vol raakte voordat het afval in compost kon worden omgezet.

In de 'Great Stink' van 1858 was de vervuiling in de rivier zo extreem dat de zittingen van het Lagerhuis in Westminster moesten worden verlaten. De stank kwam
extreem naar boven door de extreem hoge temperaturen in de stad, de warmste zomer tot dan toe in de stad. Kalkchloride doordrenkte gordijnen hingen in de ramen
van het Parlement in een poging de geur van de rivier te verhelpen, maar het mocht niet baten. Daardoor kon Benjamin Disraeli, de toekomstige premier, in datzelfde
jaar het parlement overhalen om 3,5 miljoen pond te investeren in de verbetering van de riolering in Londen. Joseph William Bazalgette (1819-1891), hoofdingenieur
van de Londense Metropolitan Board of Works, werd aangesteld voor het ontwerpen en bouwen van een groots systeem voor de verwerking van afvalwater. Bazalgettes
voorstel werd in 1859 aangenomen, waarna direct met de bouw werd begonnen. Het nieuwe rioolsysteem bestond uit 132 km hoofdriool, dat in parallelle lijnen van
west naar oost onder Londen door liep, en 4 grote pompstations en lozingspunten in de Theems ten noorden en zuiden van Londen bij Barking Creek en Crossness.

4 april 1865 is een belangrijke dag voor Joseph Bazalgette. Zes jaar nadat de eerste spade in de grond gestoken werd, staat Kroonprins Albert Edward
(de latere Koning Edward VII) van Groot-Brittannië met een enorm gevolg klaar om het pompstation bij Crossness te openen.

In 1866, een jaar na de opening van het station in Crossness, worden de Londenaren opnieuw geteisterd door de ziekte cholera. Door vertragingen is een deel
van de nieuwe riolering nog niet operationeel. In het East End raakt het drinkwater vervuild. Wanneer de bewoners hun toilet doorspoelen, komt de inhoud nog
in een zijrivier van de Theems terecht, waaruit ook drinkwater wordt gewonnen. En hoewel het waterbedrijf het tegendeel beweert, wordt het water niet gezuiverd.
Maar de autoriteiten reageren adequaat en vinden de bron van de besmetting al snel. Inwoners wordt opgeroepen geen ongekookt water meer te drinken.

Als in 1868 het noordelijke pompstation Abbey Mills opengaat, stroomt er in de stad geen afvalwater de Theems meer in.
De onderaardse buizen voeren alles net zo lang mee tot het op veilige afstand van het centrum geloosd kan worden.

Pas in 1875 is de laatste dijk langs de Theems gebouwd en is het rioolproject van Bazalgette voltooid. Eerder meed de bevolking de rivieroevers met hun
opgehoopte slib en vuiligheid als de pest, maar nu wandelen de Londenaren over de pas aangelegde promenades langs de oevers. De lucht is er schoon en fris,
en het water stroomt voorbij zonder dat er allerlei bedenkelijke zaken in drijven die er niet thuishoren.

Bazalgettes vooruitziende blik kan herkend worden in de gekozen diameters van de rioolbuizen. Tijdens de voorbereidende fase rekende hij met de grootste
bevolkingsdichtheid en kende hij elke inwoner een zeer ruime lozingshoeveelheid toe aan de hand waarvan hij de diameters berekende. Hij verdubbelde daarna
deze diameter nog eens om onvoorziene omstandigheden te kunnen dekken. Als hij deze verdubbeling niet geteld had, dan was de capaciteit van het stelsel in
de jaren 60 van de twintigste eeuw te klein geweest. Tot op heden is de capaciteit nog voldoende.

Bazalgette werd geridderd in 1875, en gekozen als voorzitter van het Institution of Civil Engineers in 1883.

Een plaquette in de Broad Street (nu Broadwick Street), op de plaats waar vroeger de waterpomp stond, herinnert aan Snow en zijn onderzoek in 1854.
De plaats waar de oude pomp heeft gestaan is met rood graniet bedekt. Er staat een waterpomp zonder zwengel.
Een monument van Bazalgette staat aan de rivierzijde van de Victoria Embankment in hartje Londen.

Prins Albert overlijdt


In 1861 was er een burgeroorlog uitgebroken tussen de Verenigde Federale Staten van het Noorden en de Verbonden Staten van het Zuiden.
De neutraliteit van Groot-Brittannië werd bedreigd toen de kapitein van de USS San Jacinto opdracht gaf tot de arrestatie van twee Zuidelijke
gezanten die aan boord van RMS Trent, een Brits postschip, zeilden.

De Britten beweerden dat deze daad een schending van het internationale recht was. Op 30 november 1861 stuurde de minister van Buitenlandse Zaken,
Lord John Russell, koningin Victoria een ontwerp van een memorandum naar Abraham Lincoln, waarin hij krachtig klaagde over de acties van de federale
overheid. Prins Albert kwam tussenbeide op 1 december 1861, ondanks zijn falende gezondheid. Albert veranderde de toon van het memorandum en suggereerde
dat het bevrijden van de gezanten en het maken van een passende verontschuldiging de crisis zou stoppen. Albert's acties waren succesvol en het risico
van oorlog tussen Groot-Brittannië en Amerika werd afgewend. De succesvolle oplossing van de Trent-affaire was de laatste grote diplomatieke bijdrage
van Albert.

Door de jaren heen heeft overwerk de gezondheid van Prins Albert ondermijnd en in de jaren 1850 werd hij steeds meer moe en kreeg hij last van een
slechte gezondheid. Rond het begin van het jaar 1861 was Alberts gezondheid erg slecht. Hij had chronische maagproblemen met hevige krampen. Hij kon
slecht kou verdragen en had vaak hoofdpijn, koorts, tandpijn en vooral slijmvliesontstekingen. Albert kon niet stoppen met werken en was daardoor ook
depressief. Verder had hij veel slapeloosheid. Ook werd hij steeds prikkelbaarder en werd hij erg passief. Hij kreeg gedachtes over dat alles geen zin
meer had in het leven. Op 2 december 1861 konden alleen opiaten de lethargische Albert nog verlichting brengen. Op 7 december 1861 was Albert vaak
onsamenhangend. Nadat hij steeds zwakker werd, werd hij ook steeds verwarder (delirium). De artsen goten om het half uur cognac door zijn keel om
zijn polsslag te versterken. Op 14 december 1861 lag Albert overdag badend in het zweet zweverig naar boven te kijken en reageerde hij op niemand.
Op 14 december 1861 om 22.50 uur is Prins Albert overleden aan buiktyfus in Windsor Castle met koningin Victoria en vijf van zijn kinderen aan zijn bed.

Op 23 december 1861 werd Prins Albert bijgezet in St George’s Chapel. Op 18 december 1862 werd Prins Albert bijgezet in Frogmore Mausoleum.
Victoria woonde de begrafenis van haar man niet bij.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Foto van een close-up van de beeltenis van Prins Albert in het Koninklijke Mausoleum, Frogmore.
De prins is afgebeeld in de gewaden van de kousenband. Hij wordt liggend afgebeeld en het lijkt alsof hij slaapt.

Foto van dochters van Koningin Victoria en Prins Albert gegroepeerd rond borstbeeld van hun vader. De dochters zijn gerangschikt,
van links naar rechts: Prinses Alice, Prinses Helena, Prinses Beatrice, Prinses Victoria van Pruisen en Prinses Louise.

Lange tijd waren de toenmalige artsen het oneens over de doodsoorzaak van Prins Albert. Koningin Victoria had geen autopsie laten toestaan.
De meeste artsen dachten aan buiktyfus of aan een darmperforatie. Andere artsen dachten weer aan darmkanker, maagzweer of gastronoom.
De meest recente theorie in 2011 door Helen Rappaport is dat het de ziekte van Crohn was, een darmontsteking die verergerd wordt door stress
en waarvan de symptomen overeenkomen met die van Prins Albert. Dat Albert tekenen van koorts vertoonde kan duiden op een verslechtering
van een chronische maagdarm-ontsteking, die zou ook zijn maagproblemen en tandpijn verklaren. De ziekte van Crohn werd pas in 1913 geïdentificeerd.

De dood van haar echtgenoot Albert op 14 december 1861 schokte haar zo dat in een hevige depressie terecht kwam. Haar scherpe terugtrekking uit het
openbare leven duurde meer dan tien jaar en was desastreus voor haar publieke imago. Alberts bezittingen en vertrekken werden precies zou gelaten als
ze waren toen hij nog leefde. Ook werd er net gedaan alsof hij er nog was: zijn overhemden, broeken en handschoenen werden elke dag klaargelegd in de
Blauwe Kamer. Het hele hof draaide om Victoria’s gevoelige staat: ze verklaarde Albert heilig. Er werden standbeelden van Prins Albert gemaakt.
Vooral op dagen als Pasen, Kerst, verjaardagen en andere gedenkdagen raakte Victoria overstuur van de afwezigheid van Albert. Victoria stelde voor het
hof twee jaar officiële rouw in. Daarna konden hofdames en haar dochters overstappen op halve ruw. Voor de rest van haar leven droeg Victoria zwart.
De koningin droeg ingetogen sieraden na de dood van prins Albert. Gitzwarte accessoires completeerden haar gebruikelijke rouwkleding.


Foto: Ghémar Frères / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

In die tijd trok zich terug op haar buitenverblijven Osborne House, Balmoral Castle en Windsor Castle. Achter de paleisdeuren bleef ze werken.
Uit deze periode stamt de betiteling: “De weduwe van Windsor”.

De terugtrekking van de koningin van het openbare leven naar afzondering veroorzaakte grotere problemen. Mensen begonnen te veronderstellen
dat ze niet in staat was haar werk te doen. In de jaren na de dood van Albert leek het alsof ze verlamd raakte van verdriet.

Victoria verloor het vertrouwen om in het openbaar te verschijnen, zich terugtrekkend achter de muren van Windsor Castle tot de teleurstelling
en de toenemende minachting van haar onderdanen. Er waren zelfs oproepen voor de afschaffing van de monarchie. In de jaren die volgden,
hielpen twee mannen haar echter te herstellen.

Victoria was zo zwaar getroffen door Albert's dood dat haar artsen vreesden dat ze ernstig geestesziek was en dat haar
zelfopgelegde afzondering werd omschreven als 'bewijs van waanzin'.

Na verloop van tijd, door aandringen van haar familie en van Benjamin Disraeli, minister-president in 1868 en 1874-1880 hervatte ze geleidelijk haar taken.

In februari 1866 opende Victoria sinds Alberts dood weer het parlement.
Op 27 februari 1872 was Victoria bij een dankdienst aanwezig voor het herstel van haar zoon Albert Edward.


Foto: Historic Royal Palaces

Herdenkingsmonumenten voor Prins Albert


Gedurende hun hele leven hebben Victoria en Albert kunst verzameld en in opdracht gegeven om hun relatie, familie en gedeelde geschiedenis te vieren.
In haar blijvende verdriet zette Victoria deze traditie voort en liet ze regelmatig nieuwe kunstwerken en objecten in gebruik nemen die Albert herdenken.
Victoria droeg op dat de privékamers van Albert in koninklijke woningen worden bewaard en gedocumenteerd, en initieerde de oprichting van het mausoleum
in Frogmore en de Albert Memorial Chapel in Windsor. Prins Albert werd ook herdacht door vele openbare sculpturen in Groot-Brittannië en internationaal.

Het verzamelen verzamelt het persoonlijke en culturele geheugen en Victoria zette na zijn dood een aantal albumseries en projecten van Albert voort.
De invloed van Albert is ook te zien in fotoalbums die zijn samengesteld door zijn kinderen, die bleven experimenteren met fotografie na Albert's
aanmoediging om dit nieuwe medium te oefenen. Prins Albert omarmde het potentieel van nieuwe technologieën om de toegang tot kunst en kennis voor
persoonlijk plezier en leren te vergemakkelijken.

Fotografische familieportretten uit deze periode omvatten vaak de postume borstbeeld van Prins Albert van William Theed, gebruikt als een
compositorisch apparaat om zijn voortdurende invloed te benadrukken.


Foto: William Bambridge / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: John Jabez Edwin Mayall / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Na de dood van Prins Albert instrueerde Koningin Victoria dat zijn privékamers in Windsor, Balmoral en Osborne moesten blijven zoals hij ze had verlaten.
In overeenstemming met haar wens dat deze kamers als een levend monument zouden moeten bestaan, werden dagelijks voorwerpen zoals kleding, warm water en
schone handdoeken in zijn kleedkamer geplaatst. De Blue Room in Windsor Castle, of ‘Albert Room’ zoals het ook bekend stond, werd zorgvuldig bewaard.
De koningin gaf Ludwig Grüner de opdracht om het plafond te versieren en ze had een herdenkingsbuste van de Prins, gesneden door William Theed, tussen
de bedden geplaatst. In de volgende decennia was deze kamer vaak het onderwerp van aquarellen en foto's die in de Royal Collection zijn achtergebleven.
Koningin Victoria gaf ook opdracht aan fotografen, met name Hills & Saunders en William Bambridge, om andere kamers te fotograferen die in zijn leven door
Prins Albert werden bezet. De geselecteerde werken hieronder illustreren deze traditie van het opnemen van interieurs voor het nageslacht, inclusief het
documenteren van kunstwerken die werden getoond in de privékamers van Prins Albert.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

In de negentiende eeuw namen rouwobjecten vele vormen aan. De meest voorkomende vorm was echter sieraden, vaak bezet met een haarlok. Het opnemen van haar
diende als een blijvende link naar een fysieke aanwezigheid die nu verloren was gegaan. Onyx, jet en zwart email werden vaak gebruikt als materialen in
sieraden. De dood van publieke figuren genereerde ook vaak de commerciële productie van betaalbare herdenkingsobjecten, zoals meetlinten, kledingaccessoires
en herdenkingsartikelen. Twee boeken, Romans en verhalen van Sir Walter Scott en Idylls of the King van Alfred Tennyson, worden vooral geassocieerd met de
vroege jaren van rouw van Koningin Victoria.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

In Groot-Brittannië werden soevereinen en hun partners meestal begraven in Westminster Abbey of St George's Chapel, Windsor. Koningin Victoria, die de
kwestie waarschijnlijk met Prins Albert had besproken, volgde echter de Duitse traditie van het bouwen van een privé-mausoleum. Het Mausoleum is gelegen
nabij Frogmore House in Windsor Home Park, ten zuidoosten van Windsor Castle. Victoria instrueerde Ludwig Grüner, de belangrijkste artistieke adviseur
van Prins Albert, en architect Albert Jenkins Humbert om het gebouw te ontwerpen.

Victoria legde de eerste steen in maart 1862 en het Mausoleum werd ingewijd in december 1862. De decoratie was echter nog tien jaar niet volledig voltooid.
Victoria volgde de vooruitgang op de voet, zoals bewezen door fotoalbums in de Royal Collection die de constructie nauwgezet registreren tussen april 1862
en maart 1866. Na de voltooiing ervan bleef het Mausoleum een belangrijk onderdeel van het dagelijkse leven van Victoria. Haar latere dagboekaantekeningen
registreren regelmatig bezoeken in Windsor, en de Royal Collection heeft twee aquarellen van koningin Victoria met afbeeldingen van het Mausoleum.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Terwijl Koningin Victoria brak met de traditie van koninklijke begrafenissen die plaatsvinden in de Sint-Joriskapel, steunde ze een voorstel om de
Wolsey-kapel te verbouwen tot een gedenkteken dat toegankelijk zou zijn voor het publiek. Na een periode van discussie met haar regering stemde Victoria
ermee in de kosten van deze conversie zelf te betalen. Sir George Gilbert Scott werd aangesteld als ontwerper en het remodelleren begon in 1862, voordat
het uiteindelijk werd voltooid in 1875. Het plafond van de kapel werd versierd met de nieuw ontwikkelde glasmozaïektechniek van Antonio Salviati, die was
gedemonstreerd op de Internationale Tentoonstelling van 1862. Voor de interieurdecoraties, de ramen aan de noord- en zuidmuur tonen de voorouders van
Prins Albert en de ramen aan de oostkant tonen scènes met betrekking tot de kruisiging. De beeldhouwer Henri de Triqueti ontwikkelde een schema van tarsia
en bas-reliëfdecoraties voor de muren die verband hielden met verhalen uit het Oude Testament die de waarden van het Prins-consort weerspiegelden.
Medaillonportretten van de negen kinderen van koningin Victoria en prins Albert zijn ook gemaakt door beeldhouwer Susan Durant. 28 knikkers uit heel
Groot-Brittannië, Frankrijk, Italië, Griekenland en België werden gebruikt in het decoratieve schema.
Na voltooiing werd de kapel omgedoopt in de Albert Memorial Chapel en op 1 december 1875 voor het eerst geopend voor bezoekers.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Een van de meest bekende monumenten voor Prins Albert is het Albert Memorial in Kensington Gardens, Londen. In februari 1863 inspecteerde Koningin Victoria
zeven ontwerpen voor het monument, dat was ingediend door prominente kunstenaars en architecten. De wedstrijd om het monument te ontwerpen werd gewonnen
door George Gilbert Scott, met zijn gotische ontwerp dat gedeeltelijk gebaseerd was op de Eleanor Crosses, opgericht door Edward I om zijn vrouw Eleanor
van Castilië te herdenken. De bouw van het monument begon in 1864 en werd uiteindelijk onthuld aan het publiek in 1876. Het centrale standbeeld van
Prins Albert werd oorspronkelijk ontworpen door Carlo Marochetti en voltooid na zijn dood in 1867 door J.H. Foley.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

De invloed van Prins Albert op de ontwikkeling van het Koninklijk Archief en de Koninklijke Collectie was diepgaand en is vandaag de dag nog steeds voelbaar.
Hij creëerde het archiveringssysteem waarmee de papieren van koningin Victoria geordend blijven, leidde grote herontwikkelingen van de Koninklijke Bibliotheek,
creëerde de huidige lay-out van de Print Room in de jaren 1850 en legde met Victoria de basis voor een van de belangrijkste fotocollecties ter wereld.
Het vurige geloof van Albert in de publieke en maatschappelijke rol van kunst leidde tot de oprichting van de Great Exhibition van 1851, de Manchester Art
Treasures Exhibition van 1857 en de oprichting van verschillende nationale musea. Zijn beschermheerschap van de kunst moedigde nieuw intellectueel denken
aan in alle disciplines, waaronder kunstkritiek, industriële tentoonstellingen, publicaties en drukkerijen. Albert's visie als verzamelaar en beschermheer
werd door zijn directe familie na zijn dood op verschillende manieren geëerd. Koningin Victoria ging door met het samenstellen van series fotoalbums die
hij had geïnitieerd, zoals zijn ‘Views’ albums.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

John Brown


In de winter van 1864 werd de Schotse helper John Brown(8-12- 1826) gevraagd of hij voor de koningin kon zorgen en kam zo in de hofhouding terecht.
Ze beschreef zijn constante aanwezigheid als 'een echte troost'. Brown behandelde haar vriendelijk maar krachtig, als een vrouw in plaats van als
een vorst en langzaam hielp hij haar herstellen van haar intense verdriet. Zijn invloed op de koningin maakte hem zeer impopulair binnen het
koninklijk huis, dat Victoria negeerde. Er werd geroddeld dat hij meer was dan alleen haar beste vriend. John Brown hield van drinken. John Brown
heeft de trouwring van zijn moeder aan Koningin Victoria gegeven. De Koninklijke familie heeft alles wat met John Brown te maken had vernietigd,
niet alleen na haar dood maar ook tijdens haar leven. Op 29 februari 1862 toen Victoria op weg was naar Buckingham Palace werd Victoria opnieuw beschoten.
John Brown heeft toen snel gereageerd en zo het leven van de koningin gered. John Brown overleed op 27 maart 1883.


Foto: Dudley Charles Fitzgerald, 24th Baron de Ros / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Foto van van links naar rechts, Prinses Alice, Prins Leopold op Topsy de pony, Prinses Louise, John Brown en Prinses Helena.
Foto genomen voor kasteel Balmoral.


Foto: Hughes & Mullins en George Washington Wilson / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Hills & Saunders / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Sir Edwin Landseer / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Regeerperiode Victoria na overlijden Prins Albert


In het buitenlands beleid werd de invloed van Koningin Victoria tijdens de midden jaren van haar regering algemeen gebruikt om vrede en verzoening
te ondersteunen. In 1864 raadde Victoria haar ministers aan niet in te grijpen in de Pruisen-Denemarken oorlog, en haar brief aan de Duitse keizer
Wilhelm I (zijn zoon Friedrich was gehuwd met haar dochter Victoria) in 1875 geholpen om een tweede Frans-Duitse oorlog af te wenden.

Over de oostelijke kwestie in de jaren 1870 - de kwestie van het Britse beleid ten aanzien van het dalende Turkse imperium in Europa - geloofde Victoria
(in tegenstelling tot Gladstone) dat Groot-Brittannië, terwijl hij aandrong op noodzakelijke hervormingen, zou de Turkse hegemonie moeten handhaven als
een bolwerk van stabiliteit tegen Rusland, en tweevleugelig blijven in een tijd waarin Groot-Brittannië betrokken zou kunnen zijn bij oorlog.

In het laatste deel van haar leven, werd de koningin het bijzonder betrokken bij het bevorderen van de uitbreiding van het Rijk, tot aan het einde
van de regeerperiode het bedekt meer dan een vijfde van 's werelds landmassa, met inbegrip van het geheel van het Indiase subcontinent, grote delen
van Afrika en kolonies in het Caribisch gebied. De winst van het Britse Rijk vertegenwoordigde echter een vreselijk verlies voor andere naties en volkeren,
en tegen het einde van Victoria's heerschappij was haar imperium bijna constant in oorlog.

Tussen 1815 en 1914 werden ongeveer 10 miljoen vierkante mijl en 400 miljoen mensen toegevoegd aan het Britse rijk,
totdat bijna één op de vier mensen op aarde onder koloniaal bestuur stond.

Victoria werd op 1 mei 1876 tot keizerin van India gekroond, hoewel haar betrokkenheid jaren daarvoor al was begonnen. Tegen 1840 was ze ontzet
door het gedrag van de East India Company, die de Britse gebieden in India bestuurde. In 1856 schreef ze: "Ik heb altijd medelijden met die arme
afgezette Indiase prinsen." Hoewel ze gefascineerd was door alles wat Indiaas was, heeft ze het land nooit bezocht, wat misschien de reden was
waarom ze het mogelijk vond haar ogen te sluiten voor wat onaangename feiten. Ze was bijvoorbeeld blij om de Koh-i-Nûr-diamant te dragen,
die in 1842 door de Britten werd gegrepen tijdens de Anglo-Sikh-oorlogen.


Foto: Penny Illustrated Paper (publisher) / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: W & D Downey / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: W & D Downey / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Tijdens de lange regering van Victoria is de directe politieke macht van het staatshoofd verwijderd. Een reeks handelingen verbreed de sociale en
economische basis van de kiezers. Deze handelingen omvatten de Tweede Hervormingswet van 1867; de invoering van de geheime stemming in 1872, waardoor
het onmogelijk was om de kiezers door omkoping of intimidatie te onderdrukken; en de Vertegenwoordiging van de Wet Volkeren van 1884 - alle huishoudens
en meer permanente gasten in de accommodatie ter waarde van ten minste £ 10 per jaar, en de bewoners van het land ter waarde van £ 10 per jaar, waren
stemgerechtigd. Ondanks deze daling in de macht van het staatshoofd, toonde Victoria aan dat een monarch die een hoog niveau van prestige had en die
bereid was om de details van het politieke leven te beheersen, een belangrijke invloed zou kunnen uitoefenen.


Foto: W & D Downey / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

De Second Married Woman’s Property Act van 1882 gaf echtgenotes eigen rechten: ze konden eigendom bezitten, erven en pachten en zichzelf
vertegenwoordigen in rechtbanken. Geleidelijk kregen ze ook meer rechten na een echtscheiding om voor hun kinderen te zorgen.

Het was tijdens het bewind van Victoria’s regering dat de moderne ideeën van de constitutionele monarch, wiens rol was boven de politieke
partijen te blijven, begon te ontwikkelen. Maar Victoria zelf was niet altijd niet-partijdig en zo nam ze de gelegenheid om haar meningen,
soms zeer krachtig, in privé sfeer te geven.

Na de Tweede Hervormingswet van 1867, en de groei van het twee partijdig (Liberale en Conservatieve) systeem, daalde de macht van Koningin Victoria.
Haar vrijheid om te kiezen welk individu het premierschap zou bezetten, werd steeds meer beperkt.

In 1880 probeerde Victoria, zonder succes, William Gladstone geen premier te laten worden. Zij had de voorkeur gegeven aan Marquess of Hartington,
een andere staatsman van de liberale partij, die net de algemene verkiezingen had gewonnen. Koningin Victoria heeft haar zin niet gekregen.

De Eerste Boerenoorlog (1880-1881), was een oorlog tussen de Nederlandstalige Boeren van de Zuid-Afrikaanse Republiek (Transvaal) enerzijds,
en het Britse Rijk anderzijds. Deze Boeren of Afrikaners waren afstammelingen van voornamelijk Nederlandse Kolonisten, die als pioniers naar
de binnenlanden van Zuid-Afrika trokken en daar onder meer de Zuid-Afrikaanse Republiek (Transvaal) en de Oranje Vrijstaat stichten.

Op 2 maart 1882 was er weer een gek die kogels op Victoria afvuurde.

Hoewel zij in sommige opzichten - zoals toen veel mensen tegen stemrecht voor vrouwen stonden - sociale kwesties had, heeft zij de voorkeur gegeven
aan maatregelen ter verbetering van het lot van de armen, zoals de Royal Commission on Housing. Zij steunde ook veel liefdadigheidsinstellingen
die betrokken zijn bij onderwijs, ziekenhuizen en andere gebieden.


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Hills & Saunders / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Het prachtige gouden jubileum van de koningin in 1887, en nog meer prachtige diamanten jubileums in 1897, hielpen haar populariteit te herstellen
na haar terugtrekking uit het openbare zicht na de dood van Albert. De opwinding rond de vieringen in 1887 bracht haar imago opnieuw tot bloei,
maar ze kon haar privé verdriet niet vergeten, door te schrijven: 'De dag is gekomen en ik ben alleen'.

Met haar gouden jubileum in aantocht waren er stemmen om de monarchie af te schaffen omdat Victoria niet meer in het openbaar verscheen. Met haar
jubileum wilde ze geen kroon en scepter dragen, wat de regering en familie wilde. Ze wilde een sobere dracht, met alleen een kapje. Ze was gewend
om te domineren en ministers werden in haar aanwezigheid van hun stuk gebracht. Victoria begon de festiviteiten van haar jubileum op 20 juni 1887
zo dicht mogelijk bij Albert in het mausoleum dat ze dit bouwen voor hem. Die middag ontving ze de koninklijke gasten van over de hele wereld.
Op 21 juni 1887 reed er een grote stoet met hoge gasten en haar zelf met familie naar Westminster Abbey om Victoria te eren. Victoria droeg een
lange japon met parelsnoer en haar kapje, modieus afgezet met witte point d’ Alecon’ en diamanten ornamenten. Bij het officiële jubileum portret
droeg ze wel haar kleine en verfijnde diamanten kroon.


Foto: Walery, 164 Regent St, London / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

De Koninklijke Orde van Victoria (Engels: Royal Victorian Order) werd op 21 april 1896 door Koningin Victoria van het Verenigd Koninkrijk
ingesteld als huisorde. De Britse regering heeft geen zeggenschap over de orde die wordt verleend voor "persoonlijke diensten aan de soeverein",
al is de Koning/Koniningin, de soeverein van de orde, steeds gebonden aan zijn rol als constitutioneel Koning/Koningin. De orde speelt een rol
bij het belonen van de medewerkers van de koninklijke huishouding en de hofhouding en wordt vaak verleend bij staatsbezoeken. De orde kent een
soeverein, een grootmeester en vijf graden: Knight/Dame Grand Cross, Knight/Dame Commander, Commander, Lieutenant en Member. In 1936 werd de
orde ook voor dames opengesteld.

Ondanks haar verouderde leeftijd heeft Victoria haar werkzaamheden tot het einde vervuld - met inbegrip van een officieel bezoek aan Dublin in 1900.
De Boeren oorlog in Zuid-Afrika overschaduwde het einde van haar regering. Zoals in de Krimoorlog bijna een halve eeuw eerder, heeft Victoria haar
troepen herzien en ziekenhuizen bezocht. Ze bleef onverschrokken door de oorlog en zie hierover:
"We zijn niet geïnteresseerd in de mogelijkheden van nederlaag; ze bestaan niet."

Abdul Karim


De Munshi Abdul Karim (1863 – 1909) ging in 1887 de dienst van koningin Victoria in als haar persoonlijke Indiase dienaar. Munshi betekent
schrijver of secretaris en was de titel die werd gebruikt in Brits India voor docenten of secretaresses in de moedertaal. In 1888 werd hij
de officiële Indiase secretaris van de koningin. Hij leerde haar Hindi en zij beschouwde hem als 'een perfecte heer'. Net als John Brown
trok Karim jaloezie en vooroordelen aan, vooral vanwege zijn 'lage' sociale achtergrond. Bij zijn toetreding tot de troon stuurde Edward VII
de Munshi echter terug naar India. Hij kreeg een pensioen in 1901 en stierf in Agra.


Foto: Hughes & Mullins / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Robert Milne / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Koningin Victoria zit aan een gedekte tafel, terwijl Abdul Karim (1863-1909), ook wel bekend als de Munshi, achter de tafel staat en naar buiten kijkt.
Hoofddeuren open met gordijnen die over venster op achtergrond worden getrokken. Hond zit aan de voeten van Koningin Victoria.


Foto: Rudolf Swoboda / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Diamanten regeringsjubileum


Tegen 1897 had Koningin Victoria meer vertrouwen in de genegenheid van het volk voor zichzelf en voor de monarchie; ze werd gezien als
de 'grootmoeder' van de natie. Victoria stuurde een telegraafbericht naar de wereld en bedankte haar volk voor hun loyaliteit: 'Vanuit
mijn hart dank ik mijn geliefde mensen. Moge God hen zegenen! 'Ze ontving duizenden felicitaties van over de hele wereld.

In 1897 vierde Victoria haar 60 jarig regeringsjubileum, haar diamanten jubileum. Victoria reed van Windsor Castle naar Buckingham Palace.
Victoria zag stralende gezichten van haar volk langs de route. Na de rit ontving ze in de Bow Room buitenlandse vorsten en ambassadeurs.
Die avond verwisselde ze haar zwarte dracht voor een jurk die speciaal in India is gemaakt. De hele voorzijde was in goud geborduurd.
Ook had ze een hoofdkapje bezet met diamanten en een halsketting.

Toen Victoria van Buckingham Palace naar de dankdienst in St. Paul’s Cathedral reed was ze overrompeld van de ovatie die ze kreeg van het volk langs
de route. De dankdienst werd buiten St. Paul’s Cathedral gehouden zodat ze in haar rijtuig kon blijven zitten omdat ze invalide was geworden.

In de tien jaar sinds haar Gouden Jubileum had Victoria geholpen om het visioen van Albert te verwezenlijken door haar rol als Europa’s grootmoeder
met verve te vervullen. Op haar Diamanten jubileum ontbraken de regerende monarchen van de familie. Victoria wilde voorkomen dat de familieruzies
in de openbaarheid kwamen. Er waren daarom vertegenwoordigers van de koloniën bij, bij de dankdienst in St. Paul’s Cathedral. Vooral Keizer Wilhelm II
had de macht om de familiebanden stuk te maken, maar Victoria kon dit niet goed geloven. Victoria hoopte de stabiliteit in Europa te kunnen waarborgen
door hard genoeg te werken aan de familiediplomatie en Wilhelm er toe te bewegen zich te gedragen. Het leek alsof Victoria geen invloed meer had bij
Wilhelm maar toch kon ze invloed uitoefenen door correspondentie brieven met haar regerende familieleden.
Maar naarmate de tijd verstreek ging de lang gekoesterde hoop op een goede Brits-Duitse verstandhouding verloren.

De wereld was ingrijpend veranderd. Ze zag de opkomst van de spoorwegen, de stoomschepen, de telegraaf, de telefoon,
de naaimachine, elektrisch licht, de schrijfmachine, fotografie en nog veel meer.


Foto: Gustav Mullins / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: William Egley en Heinrich von Angeli / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Gunn & Stuart / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Robert Milne / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Overlijden Koningin Victoria


De Tweede Boerenoorlog (1899-1902), was het resultaat van jarenlange spanningen tussen de Boeren en de Britten. De oorlog resulteerde in een
pyrrusoverwinning voor het Verenigd Koninkrijk en luidde het einde in van de onafhankelijke Boerenrepublieken. Hoewel het begon met conventionele
oorlogvoering stapten de Boeren na de verovering van hun hoofdsteden over op guerrillatactieken, waarna de Britten terugsloegen met de tactiek van
de verschroeide aarde en een van de eerste grootschalige gebruiken van concentratiekampen, waardoor er aan de zijde van de Boeren veel burgerslachtoffers
zijn gevallen. Toen deze oorlog aan de gang was voelde Victoria zich terneergeslagen en bezorgd over de oorlog. In januari 1900 leek de verontrusting
van de oorlog haar bijna lichamelijk te raken. Deze imperialistische oorlog van de Britten leverde ook nieuwe munitie op voor anarchisten en terroristen.

Met de komst van de 20ste eeuw voelde Koningin Victoria zich oud en vermoeid, niet langer zeker van de toekomst. Victoria’s gezondheid ging achteruit en
de staar, reumatiek, kreupelheid en uitputting eisten hun tol. Ook de schok van dat Vicky borstkanker had knaagde aan haar. Ondanks haar vermoeidheid
probeerde ze ritjes te maken en brieven te schrijven. Op 29 oktober 1900 bezocht dokter Reid Victoria op en stelde vast dat ze een depressie had.
Op 10 november 1900 had ze alle eetlust verloren. In december 1900 kon Victoria alleen maar bouillon en melk drinken. Haar overlevende jurken uit deze
periode onthullen aanpassingen om een osteoartritische bult op haar bovenrug te accommoderen. Dokter Reid bracht haar met opiaten tot rust. Ze werd
grondig onderzocht en artsen ontdekten dat ze een verzwakte baarmoeder en een ventrale hernia had. Hoewel ze bijna blind was, bleef ze schrijven in
haar dagboek. De laatste vermelding dateert van 13 januari 1901, totdat een hersenbloeding haar, haar kracht om te schrijven aantastte. Zonder hulp
kon ze niet rechtop zitten. Twee dagen vocht ze om nog staatszaken af te handelen, totdat de laatste restjes kracht uit haar wegvloeide. Hierna begon
ze bezoekers niet meer te herkennen. Keizer Wilhelm was in een opwelling naar zijn grootmoeder gekomen en liet zich niet op afstand houden.
Op 21 januari 1901 om 18.00 uur had Victoria nog even een heldere geest. Toen haar leven weg ebde, rende haar eerste kleinzoon, Keizer Wilhelm II,
Koning van Pruisen en Duits Keizer naar haar toe om aan haar zijde te staan. Ze stierf in zijn armen, op 22 januari 1901 in Osborne House, Isle of Wight.

Het lichaam van de koningin werd teruggebracht naar Londen en de menigte drukte de straten in terwijl haar begrafenisstoet op weg
was naar haar laatste rustplaats, St George's Chapel, Windsor. Zij werd bijgezet op 4 februari 1901 in het Frogmore Mausoleum.
Victoria had 63 jaar, zeven maanden en twee dagen geregeerd. Haar oudste zoon volgde haar op als Edward VII.

Victoria had gevraagd om bepaalde items naast haar in haar kist te plaatsen, waaronder ringen, medaillons, afgietsels van de kinderhanden
en Albert's kamerjas. Ze vroeg ook aan haar vertrouwde koninklijke dokter om een foto van John Brown en een lok van zijn haar in haar
linkerhand te verbergen. Ook wilde Victoria in het wit worden bijgezet.

Zij werd bijgezet op 4 februari 1901 in het Frogmore Mausoleum en één voor één knielden de familieleden naast haar kist.
Victoria had 63 jaar, zeven maanden en twee dagen geregeerd. Haar oudste zoon volgde haar op als Edward VII.

Het huwelijksvisioen van Victoria en Albert verdween niet met Victoria’s dood maar voldeed niet meer door de steeds
dwingende roep om veranderingen in de wereld.


Foto: Croydon: Bender & Lewis / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

De erfenis van Koningin Victoria:


Victoria geloofde nooit dat zij de beste persoon was voor de taak van koningin, zoals veel van haar tijdgenoten vond ze
dat mannen de beste monarchen maakten, maar ze bracht vasthoudendheid en een zekere excentriciteit aan de taak.

Tegen de tijd van haar diamanten jubileum, in 1897, kon niemand eraan twijfelen dat een vrouw kon regeren.

Haar voortdurende aanwezigheid tijdens zo'n periode van intense periode van technologische, economische en sociale
verandering had ertoe bijgedragen dat de monarchie centraal stond in de identiteit van de natie.

Het is dankzij Koningin Victoria dat we kunnen genieten van een bezoek aan haar geboorteplaats van Kensington Palace, dat ze in 1899 voor het publiek opende.

De kamers waarin ze opgroeide, bieden een fascinerende blik in haar vroegere leven. Het beeld van haar, gemaakt door haar dochter
Prinses Louise en onthuld in 1893, staat nog steeds buiten het paleis.

Victoria had Hampton Court, een paleis waarin ze nooit woonde, al in 1839 geopend voor bezoekers.

Veel Victorianen bewonderden het bewind van hun koningin vanwege haar stabiele regering thuis, en een enorme expansie in het buitenland.
Sindsdien hebben haar afstammelingen, en de afstammelingen van haar onderdanen, het gevoel gehad dat de regering van Victoria een tijd
was waarin Groot-Brittannië echt geweldig was.

Maar historici van vandaag zijn veel sneller in staat om de kosten van die 'grootheid' te tellen, vooral voor de niet-Britse onderdanen van het rijk.

In 2012 werd de website http://www.queen-victorias-scrapbook.org/index.html geopend over de dagboeken van Koningin Victoria.

Grootmoeder van Europa:


Victoria had ook gehoopt, via de huwelijken van haar kinderen naar de andere koninklijke families van Europa, om een netwerk van allianties te creëren
die Europa vreedzaam zouden houden. Tussen hen gaven haar kinderen haar 42 kleinkinderen, en rond de eeuwwisseling waren haar kleinkinderen op de troon
van Denemarken, Griekenland, Noorwegen, Duitsland, Roemenië, Rusland en Spanje. Dit was een strategie die tot mislukken gedoemd was, en het was Victoria's
eigen kleinzoon, Keizer Wilhelm II, die Duitsland leidde in 1914 tegen Groot-Brittannië.

Postzegels ter ere van 200ste geboorte dag van Koningin Victoria


Royal Mail, de officiële Britse Post heeft op 24 mei 2019 speciale postzegels uitgebracht ter ere van de 200ste geboorte dag.

Van prinses tot keizerin ... deze prachtige speciale postzegels van geven het leven van Koningin Victoria weer op de 200e verjaardag van haar geboorte.


Foto: https://www.instagram.com/royalmailofficial/


Foto: https://www.instagram.com/royalmailofficial/


Foto: https://www.instagram.com/royalmailofficial/


Foto: https://www.instagram.com/royalmailofficial/


Foto: https://www.instagram.com/royalmailofficial/


Foto: https://www.instagram.com/royalmailofficial/

Prinses Eugenie brengt ode aan Koningin Victoria


24 mei 2019 markeert het 200-jarig jubileum van de geboorte van koningin Victoria (1819-1901).
Ze regeerde bijna 64 jaar en ik ben er erg trots dat ik naar haar vernoemd ben.

De eerste afbeelding is een portret van Koningin Victoria van Franz Xaver Winterhalter (1805-1873) van de Royal Collection Trust.
De tweede is van Emily Blunt en Rupert Friend, die Victoria en Albert speelden in The Young Victoria (2009) - een film geproduceerd door Sarah, Duchess of York.


Foto: https://www.instagram.com/princesseugenie/


Foto: https://www.instagram.com/princesseugenie/

Jenna Coleman brengt ode aan Koningin Victoria


Hartelijk gefeliciteerd mevrouw Queen Victoria 200 years.

Victoria is een Britse tv-dramaserie vanaf 2016 tot heden, gemaakt en hoofdzakelijk geschreven door Daisy Goodwin,
met Jenna Coleman in de hoofdrol als Koningin Victoria.


Foto: https://www.instagram.com/jenna_coleman_/


Foto: https://www.facebook.com/VictoriaSeries/


Foto: https://www.facebook.com/VictoriaSeries/


Foto: https://www.facebook.com/VictoriaSeries/


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/

Jenna Coleman bereidt zich voor op een scène op de set van Victoria, Seizoen 2.


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/

Tom Hughes bereidt zich voor op een scène met kaarslicht op de set van Victoria, seizoen 2.


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/

Jenna Coleman deelt een scène met een van de kleinste castleden op de set van Victoria, seizoen 2!


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/


Foto: https://www.facebook.com/pg/masterpiecepbs/


Foto: https://www.instagram.com/jenna_coleman_/

Op 26 juni 2019 plaatste Jenna Coleman de volgende foto's en tekst op officiële instagram:
Van het begin van haar leven tot het einde. De rouwschoenen van koningin Victoria.
Een prachtige nieuwe tentoonstelling in Kensington Palace ter ere van koningin Victoria.


Foto: https://www.instagram.com/jenna_coleman_/


Foto: https://www.instagram.com/jenna_coleman_/

De schoenen van koningin Victoria! Bedankt Historic Royal Palaces!


Foto: https://www.instagram.com/jenna_coleman_/


Foto: https://www.instagram.com/jenna_coleman_/


Foto: https://www.instagram.com/jenna_coleman_/

Gelukkig 200ste verjaardag Koningin Victoria. Bedankt Bedankt Historic Royal Palaces voor de meest
verhelderende tour die zo'n levendig gevoel van haar leven heeft gecreëerd.


Foto: https://www.instagram.com/jenna_coleman_/


Foto: https://www.instagram.com/jenna_coleman_/


Foto: https://www.instagram.com/jenna_coleman_/


Foto: https://www.instagram.com/jenna_coleman_/


Foto: https://www.instagram.com/jenna_coleman_/

Tessy Antony, de Nassau brengt ode aan Koningin Victoria


Op 27 mei 2019 deelde Tessy Antony, de Nassau deze prachtige foto op haar Instagram ter ere van Koningin Victoria.


Foto: https://www.instagram.com/tessy_from_luxembourg/

Prins Albert: zijn leven en erfenis gaat online


Releasedatum: vrijdag 23 augustus 2019:

Meer dan 17.500 foto's, prenten en privé- en officiële papieren met betrekking tot Prins Albert,
partner van Koningin Victoria, zijn online gegaan als onderdeel van een nieuwe website.

'Prince Albert: His Life and Legacy': https://albert.rct.uk/ werpt nieuw licht op de bijdrage van Albert als onofficiële privé-secretaris van
Koningin Victoria, een gids en mentor voor enkele van de grootste nationale projecten van zijn tijd, universiteitskanselier, kunsthistoricus,
verzamelaar en patroon van kunst, architectuur en design. Het geeft nieuw inzicht in de prestaties van Albert vóór zijn vroegtijdige dood op
42-jarige leeftijd, zijn impact op de Victoriaanse samenleving en zijn invloed op onze wereld vandaag.

Tegen het einde van 2020 zullen ongeveer 23.500 items uit de Royal Archives, de Royal Collection en de Royal Commission for the Exhibition van 1851 online
worden gepubliceerd als onderdeel van het Prince Albert Digitization Project. Deze items omvatten privé- en officiële kranten, catalogi van de privébibliotheek
van Prins Albert, zijn studiecollectie van meer dan 5000 prenten en foto's naar het werk van Raphael en 10.000 foto's verzameld en in opdracht van Albert.

Het Prince Albert Digitalization Project wordt ondersteund door Sir Hugh en Lady Stevenson ter ere van Sir Hugh's zus, overleden Dame Anne Griffiths DCVO,
voormalig bibliothecaris en archivaris van zijn Koninklijke Hoogheid The Duke of Edinburgh, en door de Royal Commission for the Exhibition van 1851.

Standbeeld Koningin Victoria voor Buckingham Palace


Op 30 augustus 2018 bracht ik een bezoek aan Buckingham Palace, de plek waar Koningin Victoria vanuit regeerde.
Meer over het bezoek kunt u zien op de pagina: https://koningsfan.nl/buitenlandse-uitstapjes.html

















Bezoek aan Kensington Palace


Op 1 september 2018 bracht ik een bezoek aan Kensington Palace, de plek waar Koningin Victoria is geboren en waar ze opgroeide.
Meer over het bezoek kunt u zien op de pagina: https://koningsfan.nl/buitenlandse-uitstapjes.html













































































































































Prins Albert Memorial en standbeeld Koningin Victoria


Op 2 september 2018 bracht ik een bezoek aan Kensington Gardens en daar kwam ik langs het Prins Albert Memorial.
En ook kwam ik langs het Imperial College in Londen en zag ik daar een standbeeld staan van Koningin Victoria.

















Koningin Victoria souvenirs


In januari 2019 heb ik de volgende beker in mijn collectie toegevoegd, het is 1 beker met alle vier de kanten bedrukt:











In augustus 2019 heb ik de volgende beker in mijn collectie toegevoegd. Deze beker is uitgegeven ter ter gelegenheid van het 200 jarige
geboorte jaar van Koningin Victoria en Prins Albert en ter ere van de tentoonstellingen in Londen.





De informatie over Koningin Victoria is afkomstig van:


- https://www.royal.uk/queen-victoria
- https://www.royal.uk/prince-albert
- https://www.hrp.org.uk/kensington-palace/history-and-stories/queen-victoria/
- https://albert.rct.uk/

Victoria, koningin, Een intieme biografie van de vrouw die een wereldrijk regeerde
Schrijver: Julia Baird, http://juliabaird.me/, isbn: 9789046821794

Koningin Victoria als huwelijksmakelaar. Haar kinderen en kleinkinderen op Europese tronen.
Schrijver: Deborah Cadbury, isbn: 978 90 468 23330

Hét boek bij de tv-serie
Victoria, de jonge koningin
Schrijver: Helen Rappaport
isbn: 978 9492 168 290

De website beheerster heeft deze drie boeken gelezen. In 2018 heeft de website beheerster het boek van Julia Baird gelezen. De andere twee in juli 2019.





Buckingham Palace, Queen Victoria's Palace van 20 juli – 29 september 2019


Ter gelegenheid van de 200ste verjaardag van de geboorte van Koningin Victoria, zal een speciale tentoonstelling Koningin Victoria's Palace
tijdens de zomerse opening van Buckingham Palace (20 juli - 29 september 2019) vertellen hoe de jonge monarch een onbemind koninklijk verblijf
veranderde in de centrum van het sociale, culturele en officiële leven van het land.

Door middel van objecten uit de Royal Collection en een meeslepende ervaring in de Ballroom van het paleis, zullen bezoekers leren hoe Victoria
Buckingham Palace maakte tot wat het vandaag is: het hoofdkwartier van de Monarchie, een verzamelpunt voor nationale vieringen en een gezinswoning.

Koningin Victoria tuimelde op 20 juni 1837, 18 jaar oud, naar de troon. Slechts drie weken na haar regering vestigde zij zich in Buckingham Palace,
ondanks dat het gebouw onvolledig was en veel van de kamers onversierd en ongemeubileerd waren. Het paleis was zeven jaar leeg geweest na de dood
van de oom van Victoria, George IV, die met grote kosten de ombouw van Buckingham House tot een paleis had opgedragen aan de ontwerpen van John Nash.
De koning bezette nooit het paleis, en zijn opvolger, Willem IV, gaf er de voorkeur aan in Clarence House te wonen tijdens zijn korte regeerperiode.
De ministers van de koningin adviseerden haar om in Kensington Palace te blijven, haar jeugdhuis, totdat Buckingham Palace tot een geschikte standaard
kon worden gebracht, maar Victoria wilde onmiddellijk verhuizen en haar nieuwe leven beginnen.

Victoria huwde haar eerste neef, Prins Albert van Saxe-Coburg en Gotha, op 10 februari 1840. In de loop van de volgende 17 jaar, hadden zij negen kinderen,
van wie acht werden geboren op Buckingham Palace. Al in 1845 was het duidelijk dat Buckingham Palace niet groot genoeg was om het snelgroeiende gezin van
het koninklijk paar te huisvesten. Op 10 februari van dat jaar schreef Victoria een brief aan de premier, Sir Robert Peel, over 'de dringende noodzaak om
iets te doen voor Buckingham Palace' en 'het totale gebrek aan accommodatie voor ons groeiende kleine gezin'. Op 13 augustus 1846 verleende het Parlement
£ 20.000 aan Victoria voor de voltooiing en uitbreiding van Buckingham Palace. Extra geld werd opgehaald uit de verkoop van George IV's retraite aan zee,
het Royal Pavilion, aan Brighton Corporation voor £ 50.000.

In 1847 kreeg de architect Edward Blore de opdracht om plannen voor de verbouwing van Buckingham Palace op te stellen. Tussen 1847 en 1849 werd aan de
voorzijde de oostvleugel toegevoegd, die de voorheen open, hoefijzervormige binnenplaats omsloot en het beroemde centrale balkon introduceerde. Kort
daarna werd een nieuwe Ballroom toegevoegd aan de State Rooms aan de ontwerpen van de architect James Pennethorne, die voldoen aan Victoria's wens voor
een ruimte 'geschikt voor het bevatten van een groter aantal van die personen die de Koningin in de loop van het seizoen moet uitnodigen tot ballen,
concerten enz. dan welk van de huidige appartementen dan ook. 'De schrijver John Ruskin was getuige geweest van de tekortkomingen van de andere kamers
van het paleis voor vermaak, en beschreef een gelegenheid aan het hof als' de meest ongemakkelijke crush ... met de ruïnes van damesjurken, gescheurd kant
en gevallen bloemen'.

Tijdens hun verblijf samen in Buckingham Palace, hielden Koningin Victoria en Prins Albert drie prachtige themakostuumballen. De Stuart Ball van
13 juli 1851 had als thema de restauratieperiode, met gasten gekleed in de stijl van Charles II's hof. Koningin Victoria's kostuum voor de Stuart Ball,
ontworpen door de kunstenaar Eugène Lami, heeft een lijfje en een volledige rok van grijs moiré afgezet met gouden kant en een onderrok van goud en
zilver brokaat. De koningin schreef een gedetailleerd verslag van de gelegenheid in haar dagboek en merkte op: 'Ik was zo trots en blij dat mijn geliefde
Albert er zo knap uitzag, echt koninklijk en voornaam en zo bewonderd. Ik moet zeggen dat onze kostuums mooi gemaakt zijn. "Ze illustreerde haar
dagboekinvoer met een schets van zichzelf en prins Albert met prins Charles Leiningen (halfbroer van Victoria) in hun restauratie-outfits.

De balzaal werd ingehuldigd in mei 1856, kort daarna gevolgd door een bal in juni om het einde van de Krimoorlog te markeren en de terugkerende
soldaten te eren. Een aquarel van Louis Haghe, een van de vele opvattingen van Buckingham Palace in opdracht van Koningin Victoria en Prins Albert
om hun leven te documenteren, is het enige bewaard gebleven verslag van de originele, op de Italiaanse Renaissance geïnspireerde inrichting van de Balzaal,
bedacht door de artistieke mentor van Prins Albert, Ludwig Gruner. Van de avond merkte koningin Victoria in haar dagboek op: 'Albert, zelfs, die over het
algemeen niet van staatsballen houdt, ervan genoten, en ik zou tot 4 kunnen blijven, dat weet ik zeker.'

Een wals danste op de Crimean Ball en de originele decoratieve opstelling van de Ballroom wordt opnieuw gemaakt als onderdeel van de tentoonstelling.
Een Victoriaanse illusietechniek, bekend als Pepper's Ghost, en projecties in de kamer zullen bezoekers in staat stellen zich de Ballroom voor te
stellen zoals Victoria en Albert het zouden hebben geweten.


Foto: Thomas Sully / Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II


Foto: Royal Collection Trust / © Her Majesty Queen Elizabeth II

Meer informatie en online tickets kopen via:
https://www.rct.uk/about/news-and-features/a-special-exhibition-at-buckingham-palace-this-summer-will-explore-queen#/


Kensington Palace, Londen, Victoria: A Royal Childhood and Victoria: Woman and Crown


Ontdek het verhaal van Prinses Victoria, het jonge meisje dat koningin was, in de kamers waar ze werd geboren en opgegroeid in Kensington Palace.

De nieuwe permanente tentoonstelling opent op 24 mei 2019, de 200e geboortedag van Victoria, en onderzoekt hoe een toegeeflijke jonge prinses tot
bloei kwam in de onafhankelijke en iconische koningin die we ons herinneren. Het nieuwe display bevat opmerkelijke objecten die betrekking hebben
op de vroege jaren van Victoria - waaronder een aangrijpend plakboek met aandenkens gemaakt door haar Duitse gouverneur, barones Lehzen, die voor
het eerst in het openbaar wordt getoond, en het poppenhuis van Victoria.

Ontdek het privé-leven van Koningin Victoria's achter haar zorgvuldig beheerde publieke imago in Victoria: Woman en Crown, een belangrijke nieuwe
tentoonstelling in Kensington Palace. Het nieuwe beeld, gecreëerd om de 200ste verjaardag van de geboorte Victoria te markeren, zal opnieuw
onderzoeken hoe ze haar rol als echtgenote en moeder met die van de Koningin van een groeiende imperium vervult.
Victoria leerde dat ze koningin moest worden toen ze 18 jaar oud was, terwijl ze nog steeds woonde in haar ouderlijk huis in Kensington Palace.
Ze hield haar eerste raadsvergadering enkele uren later in de Rode Saloon van het paleis.
Victoria: Woman and Crown stelt Victoria opnieuw voor als een jonge vrouw en onderzoekt haar rol als koningin, vrouw, moeder en keizerin.
Zeldzame overlevenden uit de privégarderobe van de koningin - inclusief een eenvoudige katoenen petticoat en een paar modieuze zilveren
laarzen - bieden een schril contrast met de zwarte jassen waar ze later zo beroemd om was. Met de dood van haar geliefde echtgenoot Albert in 1861,
nam Victoria een garderobe van zwarte jassen aan als een krachtig en publiek symbool van haar verdriet. In antwoord op dit centrale thema van verlies,
zal een speciaal in opdracht gemaakte installatie gemaakt door kunstenaar Jane Wildgoose getiteld In Sorrow Shut de blijvende symboliek van het weduwschap
van Victoria beschouwen.

Victoria: A Royal Childhood: altijd aanwezig in Kensington Palace.
Victoria: Woman and Crown: van 24 mei 2019 t/m 5 januari 2020.

Meer informatie en online tickets kopen via: https://www.hrp.org.uk/kensington-palace/


Copyright © 2006-2019 https://koningsfan.nl/


Homepage